دانشمندان در یک پژوهش جدید از وجود یک ارتباط مولکولی پنهان میان دو ویژگی اساسی سرطان پرده برداشتهاند؛ ارتباطی که نشان میدهد چگونه یک پروتئین واحد میتواند همزمان بقای تومور و تنظیم متابولیسم سلولهای سرطانی را کنترل کند.
به گزارش sciencedaily، این مطالعه نشان میدهد سلولهای سرطانی نهتنها قادرند از مرگ برنامهریزیشده سلولی (آپوپتوز) فرار کنند، بلکه ساختار تولید و مصرف انرژی خود را نیز بهطور اساسی بازآرایی میکنند. پژوهشگران اکنون دریافتهاند که این دو ویژگی ظاهرا مستقل از طریق یک مسیر مشترک مولکولی به هم متصل هستند.
کانون این تحقیق پروتئینی به نام MCL۱ است؛ پروتئینی که در بسیاری از انواع تومورها بهطور غیرطبیعی در سطح بالایی تولید میشود. تاکنون MCL۱ عمدتا بهعنوان عضوی از خانواده پروتئینهای Bcl ۲ شناخته میشد که به سلولهای سرطانی کمک میکند از مرگ سلولی بگریزند، اما تیم پژوهشی مستقر در درسدن آلمان نشان داده است که MCL۱ نقشی فراتر از یک عامل بقای سلولی دارد. یافتهها حاکی از آن است که این پروتئین بهطور مستقیم در تنظیم مسیر mTOR یکی از مهمترین کنترلکنندههای متابولیسم سلولی نقش دارد. از طریق این تعامل MCL۱ بر نحوه مدیریت انرژی در سلولهای سرطانی اثر میگذارد؛ موضوعی که برای نخستین بار، این پروتئین را بهعنوان یک محرک فعال در مسیرهای اصلی سیگنالدهی و متابولیکی سرطان معرفی میکند.
به گفته محمد الجندی از محققان این پروژه «نتایج ما نشان میدهد MCL۱ تنها یک عامل بقا برای سلولهای توموری نیست بلکه بهطور فعال در مسیرهای کلیدی رشد و متابولیسم دخالت میکند و دو سازوکار بنیادی سرطان را به یکدیگر پیوند میدهد.»
پژوهشگران با بررسی دقیق سازوکارهای زیستی، موفق شدند یک ارتباط عملکردی مستقیم میان MCL۱ و کمپلکس mTORC۱ را در چندین مدل مختلف سرطان شناسایی کنند. این مسیر سیگنالدهی که پیش از این ناشناخته بود، درک علمی از عملکردهای درونسلولی MCL۱ را بهطور قابلتوجهی گسترش میدهد و افقهای تازهای را برای مداخلات درمانی هدفمند میگشاید.
علاوه بر تحلیلهای ژنتیکی اثر مهارکنندههای MCL۱ که در حال حاضر در مراحل توسعه بالینی بهعنوان داروهای نوین ضدسرطان قرار دارند نیز بررسی شد. نتایج نشان داد این داروها همزمان سیگنالدهی mTOR را نیز مهار میکنند؛ یافتهای که از نظر بالینی اهمیت بالایی دارد، زیرا مهارکنندههای mTOR هماکنون بهطور گسترده در درمان سرطان مورد استفاده قرار میگیرند.
{$sepehr_key_10180}
یکی دیگر از دستاوردهای مهم این تحقیق روشن شدن علت یک مشکل حلنشده در کارآزماییهای بالینی گذشته است. پیشتر چندین آزمایش بالینی مربوط به مهارکنندههای MCL۱ به دلیل بروز عوارض شدید قلبی متوقف شده بودند. پژوهشگران درسدن برای نخستین بار سازوکار مولکولی این سمیت قلبی را شناسایی کردند و بر اساس آن یک راهکار تغذیهای ارائه دادند که میتواند بهطور چشمگیری آسیبهای قلبی را کاهش دهد. این اثر محافظتی در یک مدل نوآورانه موش انسانیسازیشده نیز تایید شده است.
استر تروست، رئیس دانشکده پزشکی کارل گوستاو کاروس دانشگاه فنی درسدن این پژوهش را گامی مهم در درک پایههای مولکولی سرطان توصیف کرده و تاکید کرده است که پتانسیل بالینی بالای این یافتهها میتواند مسیر درمانهای آینده سرطان را ایمنتر و موثرتر کند.
همچنین اووه پلاتسبکر، مدیر ارشد پزشکی بیمارستان دانشگاهی درسدن با اشاره به حل مشکل سمیت قلبی مهارکنندههای MCL۱ این دستاورد را نمونهای روشن از تاثیر مستقیم پژوهشهای پایه بر بهبود درمان بیماران مبتلا به سرطان دانسته است.
انتهای پیام/