به گزارش برنا از اصفهان، نگاه به آمار کلی مسابقه نشان میدهد سپاهان از حیث کنترل بازی دست بالاتر را داشت. طلاییپوشان با ۵۶ درصد مالکیت توپ مقابل ۴۴ درصد پرسپولیس، جریان بازی را در بسیاری از دقایق در اختیار گرفتند و با ۱۴ شوت در مجموع، از نظر تعداد ضربه به سمت دروازه نیز نسبت به ۱۱ شوت سرخپوشان برتری داشتند. این برتری آماری، بهویژه در نیمه نخست کاملاً محسوس بود؛ جایی که سپاهان بازی را در زمین حریف دنبال کرد اما نتوانست موقعیتهای خود را به گل تبدیل کند.
در مقابل، پرسپولیس اگرچه مالکیت کمتری داشت، اما کارآمدتر ظاهر شد. سرخپوشان با ۵ شوت در چارچوب مقابل ۴ شوت در چارچوب سپاهان، نشان دادند که کیفیت حملاتشان بالاتر بوده است. تفاوت اصلی دو تیم در همین نقطه شکل گرفت؛ جایی که پرسپولیس از موقعیتهایش خروجی گرفت و سپاهان در ضربات نهایی دچار کمدقتی شد.
شروع بارش برف در ابتدای نیمه دوم، عملاً شرایط مسابقه را تغییر داد. زمین سنگین و پوشیده از برف، به ضرر تیمی تمام شد که بیشتر روی گردش توپ و بازی ترکیبی تکیه داشت. سپاهان که تا پیش از آن سعی در کنترل بازی با پاسهای کوتاه داشت، رفتهرفته ریتم خود را از دست داد. در نقطه مقابل، پرسپولیس با اتکا به حرکات پا به توپ اورونوف و استفاده از فضاهای ایجادشده، توانست ضربههای تعیینکننده را وارد کند.
آمار خطاها و کارتها نیز بازتابی از فضای پرتنش بازی است؛ سپاهان ۲ کارت زرد دریافت کرد، در حالی که پرسپولیس با ۴ کارت زرد و یک کارت قرمز بازی را به پایان رساند. اخراج ایگور سرگیف در وقتهای اضافه و پنالتی ریکاردو آلوز، آخرین تلاش سپاهان برای بازگشت به بازی بود، اما این گل تنها فاصله را کمتر کرد و معادله امتیازات را تغییر نداد.
در نهایت، این مسابقه بیش از هر چیز تفاوت داشتن توپ با استفاده از لحظه را نشان داد. سپاهان در آمار جلو بود، اما پرسپولیس در لحظات سرنوشتساز بیرحمتر عمل کرد؛ نتیجهای که باعث شد دو تیم با ۳۱ امتیاز و تفاضل گل مشابه در صدر جدول قرار بگیرند، اما به لطف برتری در بازیهای رودررو، این پرسپولیس باشد که بالاتر از رقیب سنتی خود بایستد.
انتهای پیام