به گزارش خبرنگار گروه فرهنگ و هنر برنا؛فیلم «فرانکنشتاین» (Frankenstein) به کارگردانی گیلرمو دل تورو که در سال ۲۰۲۵ منتشر شده، به یکی از بحثبرانگیزترین آثار سینمایی سال تبدیل شده و واکنشهای گستردهای از سوی منتقدان سینما دریافت کرده است. بسیاری از منتقدان این فیلم را یکی از جاهطلبانهترین و درعینحال موفقترین اقتباسهای سینمایی از رمان کلاسیک ماری شِلی میدانند.
گلن کِنی، منتقد مطرح سینما، در نقد خود معتقد است دل تورو توانسته فراتر از تصور رایج درباره پروژههای «رویایی» حرکت کند و اثری بسازد که نهتنها ادای دینی به رمان اصلی باشد، بلکه تجربهای کاملاً سینمایی و عاطفی ارائه دهد. به باور او، فیلم «فرانکنشتاین» بیش از آنکه بازسازی صرف یک اثر کلاسیک باشد، بازخوانی انسانی و معاصر از مفاهیمی چون خلقت، تنهایی و مسئولیت اخلاقی است.
دل تورو در این اقتباس، داستان را به فضای قرن نوزدهم نزدیک نگه داشته و با حفظ بافت تاریخی اثر، شرایطی فراهم کرده که مخاطب هم با عناصر کلاسیک داستان همراه شود و هم درگیر لایههای فلسفی آن گردد. روایت فیلم با آغاز در قطب شمال پیش میرود؛ جایی که تقابل میان خالق و مخلوق، به شکلی تازه، سرد و درعینحال دردناک به تصویر کشیده میشود و بار عاطفی داستان را از همان ابتدا سنگین میکند.
بازی جیکوب الوردی در نقش مخلوق فرانکنشتاین نیز با تحسین گسترده منتقدان همراه بوده است. او موفق شده شخصیتی چندلایه خلق کند که همزمان حامل هوش، لطافت و خشم است؛ مخلوقی که میان خشونت بیرونی و زخمهای درونیاش تعادلی تأثیرگذار برقرار میکند و صرفاً به هیولایی ترسناک فروکاسته نمیشود.
اسکار ایزاک در نقش ویکتور فرانکنشتاین نیز حضوری قابل توجه دارد. او تصویری از دانشمندی ارائه میدهد که در جستوجوی معنای علم و جاودانگی، قدم به مرزهای خطرناک اخلاق میگذارد، بیآنکه کاملاً به کلیشه آشنای «دانشمند دیوانه» تبدیل شود. دیگر بازیگران فیلم نیز با اجراهای خود به انسجام روایت کمک کردهاند و فضایی سنگین اما عمیقاً انسانی ساختهاند.
در مجموع، نقدهای منتشرشده نشان میدهد «فرانکنشتاین» دل تورو نهتنها برای علاقهمندان به سینمای وحشت و آثار کلاسیک جذاب است، بلکه برای مخاطبانی که به دنبال روایتهایی فلسفی و تأملبرانگیز درباره معنای وجود، مسئولیت و تنهایی انسان هستند نیز تجربهای قابل توجه و ماندگار فراهم میکند.
انتهای پیام/