آل-مانیتور که از ۲۰۱۲ به عنوان منبع خبری تحلیلی در پوشش ریزبینانه تحولات خاورمیانه شناخته شده، در گزارش اخیر خود به بررسی این سناریوی پیچیده پرداخت. این رسانه که مخاطبان آن را دیپلمات‌های ارشد، تحلیلگران و تصمیم‌سازان منطقه‌ای و بین‌المللی تشکیل می‌دهند، اشاره می‌کند گرچه خروج ترامپ از برجام در ۲۰۱۸ و حمله چکش نیمه شب او در ژوئن ۲۰۲۵ مورد استقبال گرم نتانیاهو قرار گرفت، اکنون فضای متفاوتی حاکم است.

به نظر می‌رسد اولویت از «فشار حداکثری» صرف به سمت «فشار حداکثری به انضمام دیپلماسی مستقیم» تغییر کند. انگیزه این چرخش، تلاش برای مهار برنامه هسته‌ای ایران از طریق یک توافق کوتاه‌تر و سخت‌گیرانه‌تر نسبت به برجام، و احتمالا کاهش تنش‌های منطقه‌ای به منظور تمرکز بر رقابت با چین و مدیریت هزینه‌ها ارزیابی می‌شود. این تحول، معادلات امنیتی اسرئیل را تحت تاثیر قرار داد.

نگرانی تل‌آویو، نه صرفا بازگشت آمریکا به میز مذاکره، که ماهیت و محتوای توافق احتمالی است. تحلیلگران ارشد اسرائیلی بیم آن دارند که واشنگتن، در ازای توقف موقت پیشرفت‌های هسته‌ای ایران، حاضر به اعطای امتیازات گسترده اقتصادی مانند کاهش چشمگیر تحریم‌های نفتی و بانکی شود. این می‌تواند به تزریق صد‌ها میلیارد دلار به اقتصاد ایران و تقویت بنیه مالی حزب‌الله در لبنان، حشد الشعبی در عراق و سایر گروه‌های نیابتی منجر گردد که تهدید مستقیمی برای امنیت اسرائیل هستند.

گزارش آل-مانیتور به این نکته می‌پردازد که اسرائیل لزوما در موضع مخالفت مطلق نخواهد ایستاد. در صورت شکل‌گیری مذاکرات، تل‌آویو سعی خواهد کرد با اعمال نفوذ از طریق لابی‌های قدرتمند خود در کنگره، چارچوب توافق را به نفع خود شکل دهد. شرط اساسی پذیرش احتمالی یک معامله جدید از سوی اسرائیل، گنجانده شدن تضمین‌های امنیتی غیرقابل بازگشت در آن است. این تضمین‌ها شامل اجازه ادامه عملیات اطلاعاتی و خرابکاری علیه تاسیسات ایرانی، تداوم تحریم‌ها علیه سپاه پاسداران، و تعهد آشکار نظامی-امنیتی آمریکا برای مقابله با هرگونه اقدام تلافی‌جویانه ایران است. در واقع، رهبران اسرائیل یک توافق محدود را، اگر همراه با یک چتر امنیتی بی‌قید و شرط آمریکا باشد، به ادامه سیاست انزوای بین‌المللی فعلی ایران که به پیشرفت بی‌وقفه برنامه هسته‌ای آن انجامیده، ترجیح می‌دهند.

انتهای پیام/