بر اساس مشاهدات و گزارشهای میدانی وکلای حقوق بشر که به طور مستمر از زندانهایی مانند «دامون» بازدید میکنند، اسیران زن فلسطینی در یکی از سختترین و تاریکترین دورههای تاریخ مبارزاتی خود به سر میبرند. در حال حاضر حدود ۵۰ زن فلسطینی در زندانها و بازداشتگاههای مختلف رژیم صهیونیستی پراکنده هستند و تحت سیاست «انزوای کامل» قرار دارند. این انزوای چندلایه، ابتداییترین حقوق آنان را نقض میکند: این زنان کاملا از ملاقات با خانوادههای خود محروم هستند، حتی گیرندههای رادیو و تلویزیون از سلولهای آنها جمعآوری شده تا کوچکترین ارتباطی با فضای خارج از زندان نداشته باشند. این قطع ارتباط عمدی، زمینه را برای اعمال خشونتهای بیشتر بدون هیچ ناظر بیرونی فراهم کرده است.
شرایط زیستی در این زندانها، به ویژه در زندان دامون واقع در مناطق کوهستانی کارمل، به شدت طاقتفرساست. اسیران از سرمای شدید رنج میبرند، چرا که نه وسیله گرمایشی مناسبی وجود دارد و نه پوشاک زمستانی کافی. بر اساس اعترافات خود زندانبانان، آنان عمداً پنجرههای سلولها را در طول شب باز میگذارند تا هوای سرد به درون نفوذ کند. این شرایط با کمبود شدید مواد بهداشتی اولیه و تهیه غذای ناکافی و بیکیفیت تشدید میشود. اما شاید یکی از تحقیرآمیزترین اقدامات، نصب دوربینهای نظارت ۲۴ ساعته در داخل اغلب سلولها و اتاقها، از جمله اتاق درمان است. این دوربینها که حتی حریم خصوصی ترین لحظات را نیز نقض میکنند، آسیب روانی شدیدی به اسیران وارد کرده و آنها را در معرض مشاهده دائمی قرار دادهاند.
در این فضای خفقانآور، تنبیههای جمعی و خشونتهای نظامیافته به بهانههای پیش پا افتاده به یک روال عادی تبدیل شده است. برای نمونه، در یک مورد، مدیریت زندان تمام چنگالهای پلاستیکی را پس از اینکه فهمید یک اسیر از آن برای شانه کردن موهایش استفاده کرده، مصادره کرد. در موردی دیگر، به صرف شباهت اسم یک اسیر فعلی با یک اسیر سابق که نامش روی دیوار نوشته شده بود، سلول مورد هجوم قرار گرفت و آن زن مورد آزار و اذیت بیدلیل واقع شد. یکی از آخرین موارد، مصادره قاشقهای پلاستیکی بود، زیرا زندانبانان متوجه شدند اسیران از آنها برای درست کردن سالاد و خرد کردن سبزیجات استفاده میکنند. این اقدامات نشان میدهد چگونه کوچکترین امکانات زندگی بهانهای برای سرکوب بیشتر میشود.
نمونه عینی این خشونتها را میتوان در مورد هیام غزال، همسر شهید یحیی عیاش، مشاهده کرد. واحدهای ویژه نظامی صهیونیستی («یاماز») ساعاتی پس از شناسایی هویت او، در سحرگاه به سلولها یورش برده و با استفاده از گلولههای صوتی و سلاحهای جنگی، اسیران را دستوپا بسته، چشمبندزده و به حیاط زندان کشاندند. در این یورش، سربازان با فریادهای تمسخرآمیز اعلام میکردند که این اقدام «به افتخار عیاش» انجام میشود. هیام غزال روایت میکند که ۱۲۰ سرباز، هر کدام یک سیلی به صورت او زدند و پس از هر ضربه، با او که در بند بود، عکس سلفی میگرفتند. این ضربات به حدی شدید بود که منجر به از دست دادن هوشیاری وی شد.
از هولناکترین اقدامات، سیاست «بازرسی عریان» است. این بازرسیهای تحقیرآمیز که توسط نگهبانان زن انجام میشود، اغلب با تهدید به استفاده از دوربینها یا آوردن نگهبانان مرد برای تماشا همراه است. مواردی از بازرسی عریان دستهجمعی گزارش شده و در یک نمونه خاص، یک اسیر جوان ۱۴ بار در معرض چنین بازرسیهایی قرار گرفته است. در کنار این خشونتهای فیزیکی، فحاشی و توهین به مقدسات و نمادهای ملی نیز به عنوان ابزاری برای شکستن روحیه اسیران به کار میرود.
مظفر ذوقان، سخنگوی نادی الاسیر فلسطین، وضعیت کنونی را «فاجعهبار به تمام معنا» و «مرحلهای استثنایی و بیسابقه در تاریخ مبارزات اسیران» توصیف میکند. او تأکید میکند که این سرکوبها حتی در دورههای آتشبس نیز متوقف نشده و با تمدید «حالت فوقالعاده» توسط رژیم صهیونیستی ادامه یافته است. ذوقان از شهادت حدود ۱۰۰ اسیر در داخل زندانها از سال ۲۰۲۳ تاکنون خبر میدهد و آن را نشانهای از یک «نابودی خاموش» میداند. وی توضیح میدهد که نادی الاسیر به طور سیستماتیک در حال تدوین پروندههای قانونی بر اساس شهادت اسیران آزاد شده و وکلای بینالمللی است و هدف، ارجاع این پروندهها به دیوان کیفری بینالمللی و دیوان بینالمللی دادگستری برای محاکمه مقامات صهیونیست است. این تلاشها با همکاری نهادهایی مانند هیأت امور اسیران، مؤسسه الضمیر، وزارتخانههای فلسطینی و اتحادیه عرب در جریان است تا پرونده اسیران به یک موضوع بینالمللی تبدیل شود.
انتهای پیام/