به گزارش گروه خبر خبرگزاری برنا، دیگ آبگرم (بویلر آبگرم) دستگاهی است استوانه ای شکل که تشکیل شده از یک مخزن که درون آن تعدادی لوله قرار دارد، دیگ های آبگرم معمولاً در سیکل های بسته کار می کنند.
دسته بندی کلی دیگ ها از نظر کاربرد
توضیح مختصری درباره دیگ بخار و روغن داغ می دهیم
دیگ بخار از تعدادی لوله و صفحات متصل به هم تشکیل شده است و آب درون آن با استفاده از گرمای ناشی از احتراق به بخار تبدیل شده و در دما و فشار مشخص مورد استفاده قرار می گیرد.
دیگ بخار در صنایع مختلف از جمله کارخانه ها،مجموعه های آبی،صنایع غذایی، پتروشیمی و... کاربرد دارد.
دیگ های آب داغ و روغن داغ بیشتر کاربرد صنعتی داشته و در جاهایی که نیز دمای بالا نیاز هست استفاده می شود.
البته روغن داغ جهت استفاده در صنایعی که دمایی بالاتر از دیگ آبداغ و دیگ بخار نیاز دارند مورد بهره برداری قرار میگیرد.
دیگ آبگرم بر حسب تعداد مسیری که گازهای حاصل از احتراق مشعل در دیگ طی می کند تا وارد دود کش شوند به موارد زیر تقسیم می شوند
نسل اول دیگ ها قدیمی از این نوع بوده اند که در آن ها گازهای ناشی از احتراق مسیر دیگ را یک بار طی می کند و بعد وارد دودکش می شود. این نوع دیگ به دلیل راندمان پایین از رده خارج شده و دیگر ساخته نمی شود.
در دیگ های آبگرم دو پاس، گاز های حاصل از احتراق مسیر دیگ را دوبار طی می کند و بعد وارد دودکش می شود.
در دیگ های آبگرم کوره برگشتی، گاز های ناشی از احتراق مسیر کوره را دوبار طی می کند.
گاز های حاصل از مرکز کوره تا انتهای کوره حرکت کرده و به دلیل بسته و محدب بودن انتهای کوره از اطراف کوره به جلو باز می گردد. و سپس به پاس لوله ها منتقل شده و از دود کش خارج می شود. به دلیل اینکه در واقع سه بار گاز ها طول دیگ را طی می کند راندمان دیگ های کوره برگشتی یشتر از دیگ های دو پاس می باشد.
این نوع دیگ رایج ترین نوع در ظرفیت های پایین می باشد.
در دیگ های آبگرم سه پاس، گاز های ناشی از احتراق مسیر دیگ را سه بار طی می کند و بعد وارد دودکش می شود.
دیگ های سه پاس در صورتی که به درستی طراحی شده و دارای سطح انتقال حرارت مناسب باشد دارای بالاترین راندمان و پایین ترین دمای دودکش می باشند.
بخارسازه تولیدکننده دیگ های آبگرم استاندارد در سطح کشور می باشد.تمامی دیگ های دارای گارانتی و خدمات پس از فروش می باشد.
دیگ های آبگرم بر اساس جنس به دو نوع چدنی و فولادی تقسیم می شوند.
دیگ های چدنی به روش ریخته گری و به صورت پره پره در کارخانه تولید شده و معمولا در محل مونتاژ می شود در صورتی که دیگ های فولادی از ورق و لوله های آلیاژی آتشخوار به صورت یکپارچه تولید می شود.
هر یک از این دیگ ها دارای مزایا و معایب مخصوص خود بوده که به صورت خلاصه می توان گفت دیگ های فولادی دارای راندمان و طول عمر بیشتر بوده و دیگ های چدنی به دلیل سهولت در حمل و نقل در پروژه های کوچک استفاده می گردد.
در صورتی که گاز های حاصل از احتراق درون لوله های دیگ بوده و آب اطراف آن باشد به آن لوله آتشی یا فایر تیوب می گویند.
در صورتی که آب از درون لوله ها عبور کرده و گاز های حاصل از احتراق اطراف آن باشد به آن لوله آبی یا واتر تیوب می گویند.
استفاده از دیگ های فایر تیوب متداول تر می باشد.
مهمترین سوخت های مصرفی در مشعل ها: گاز، گازوئیل و مازوت می باشد.
بنابراین امکان انتخاب دیگ با مشعل گاز سوز، گازوئیل سوز، دوگانه سوز (گاز و گازوئیل) و سه گانه سوز (گاز و گازوئیل و مازوت) فراهم می باشد.
دیگ آبگرم انرژی حرارتی آزاد شده حاصل از احتراق سوخت توسط مشعل را به آب داخل خود منتقل می کند، این آب گرم شده توسط پمپ به گردش در آمده به تاسیسات گرم کننده واحد ها از جمله رادیاتورها، فن کویل ها، منابع کویلی، … رسیده و بخشی از انرژی خود را از دست می دهد، در نتیجه آب با دمای پایین به داخل دیگ باز می گردد و مجددا گرم می شود.
بهطور خلاصه موارد زیر را میتوان از جمله استفادهکنندههای بویلر آبگرم بهشمار آورد: