بهدنبال تکامل جوامع و متمرکز شدن شهرنشینی در فرهنگ عامه، در کنار مشاغل مفید و معمول، اعمال و مشاغل مختلفی نیز که برخی را جرم، جنایت و برخی را کلاشی و تکدیگری نامیدند بروز و ظهور پیدا کردند. تکدیگری یا در اصطلاح عام گدایی در قانون جرم تلقی میشود.
پیش از انقلاب صنعتی و نمود این انقلاب در جوامع در حال توسعه تکدیگری تنها مختص قشر ضعیف و محروم جامعه قرار میگرفت اما با انقلاب صنعتی و توسعه مشاغل، تکدیگری با ترفندهای نوینی همراه شد و تکامل پیدا کرد، تا جایی که امروزه نمیتوان آن را تنها مختص به قشر ضعیف و محروم جامعه دانست. ماده ۷۱۲ قانون مجازات اسلامی بیان میدارد که هرکس تکدی یا کلاشی را پیشه خود قرار داده باشد و از این راه امرار معاش کند یا ولگردی نماید به حبس از یک تا سه ماه محکوم خواهد شد و چنانچه با وجود توان مالی مرتکب عمل فوق شود علاوه بر مجازات مذکور تمامی اموالی که از طریق تکدی و کلاشی به دست آوردهاست مصادره خواهد شد.
حال گاهی در محفل تعاریف عامه با ترفندهای مختلفی از این پیشه کلاشی آشنا میشویم. در باب این فهم از ترفندهای مختلف باید گفت تنها 10 درصد آن توسط مردم کشف و به صورت دهان به دهان نقل میشود و در برخی موارد به وسیله شبکههای اجتماعی نقل میشود. در باب نمونه این انعکاسها میتوان به حکایت زیر اشاره کرد:
«یک راننده تاکسی در مسیر تهران به کرج با روش بسیار جالب مسافرانش را تحت تأثیر قرار میدهد، طوری که آنها با کمال میل هر چقدر پول که بتوانند به او پرداخت میکنند. وی از ابتدای مسیر، شروع به صحبت با موبایل میکند. وی در این گفتوگوی کذایی از سرطان دخترش و عدم توانایی مالی برای پرداخت هزینههای عمل و داروهای او صحبت میکند این مکالمه آنقدر ادامه میابد تا مسافران را تحت تأثیر قرار دهد در پایان هم عکس دختر کوچکش را که از اینترنت دریافت کرده به مسافران نشان میدهد. شخصی که خود سیصد هزار تومان به این کلاهبردار پول داده بود، برای دومین بار سوار همین تاکسی میشود و راننده را شناسایی میکند به محض اینکه قصد پرسش از حال دختر سرطانی او را دارد راننده همان گفتوگوهای کذایی را با تلفن همراهش آغاز میکند. در پایان مسیر یک پیرمرد قصد پرداخت پانصد هزار تومان پول به این راننده را میکند که با واکنش این مسافر مواجه میشود. این راننده اطلاعات دقیقی از بیماری سرطان دارد و بیشتر مسیرهای طولانی را برای حمل مسافر انتخاب میکند تا فرصت کافی برای تأثیرگذاری داشته باشد.»
این خرده حکایتها تنها بخش کوچکی از اتفاقات شهری را شامل میشود که تنها بخشی از آنها اطلاعرسانی میشود، بیان این روایتها در پارهای موارد مفید و در پارهای دیگر میتواند موجب استفاده توسط کلاشان دیگر واقع شود. در کل برای روایت اینگونه ناهنجاریها نقل دهان به دهان به جهت اطمینان و شناخت مخاطبان، بهترین شکل ارائه و پیشگیری است.