کوروش برمک که یکی از گلزنان برتر فوتبال باشگاهی ایران در دهه 70 به شمار میرفت، با حضور در خبرگزاری برنا به سوالات خبرنگاران پاسخ گفت.
وی که چند سالی است به جرگه مربیان جوان فوتبال ایران پیوسته، معتقد است استعدادهای نابی در تمام شهرهای ایران وجود دارد که باید شناسایی شده و تحت حمایت قرار بگیرند تا فوتبال ملی ایران در سالهای آینده از حضور آن استفاده کند.
خبری از کوروش برمک در فوتبال نیست؟
من همیشه در فوتبال بودهام اما شاید به چشم نمیآمدم. فصل گذشته در رقابتهای لیگ دسته دوم مربی تیم میناب بودم که تا هفته آخر یکی از مدعیان صعود بودیم و تنها با اختلاف سه امتیاز از حضور در لیگ یک باز ماندیم. در سالهای قبل هم که در راه آهن دستیار مهدی تارتار و محمدرضا کربکندی بودم و قبل از آن هم در داماش ایرانیان همراه امیرحسین پیروانی کار کردم. ضمن اینکه مری تیم ملی نونهالان هم بودم.
پس زمان زیادی از مربیگری شما میگذرد؟
بله، من پس از اینکه در سال 83 در تیم دانشگاه آزاد زنجان فوتبال را کنار گذاشتم، در همان تیم دستیار مهدی مناجاتی شدم و بعد از آن هم به ابومسلم رفتم تا کنار امیرحسین پیروانی کار کنم و بعد هم تیمهای دیگر تا فصل گذشته که سرمربی نماینده میناب بودم. البته پسرم میگوید که خیلی زود فوتبال را کنار گذاشتهام و همین الان هم میتوانستم بازی کنم.
به خاطر پولی که به فوتبال وارد شده دوست داشتید بازی کنید؟
نه، من فوتبال را به خاطر خودش دوست داشتم نه پول. وقتی مهاجمان الان را میبینم فکر میکنم که هنوز هم توانایی رقابت با آنها را داشتم و میتوانستم در یک تیم خوب فوتبال بازی کنم.
دلیل افت مهاجمان فوتبال ایران چیست؟
به اعتقاد من یک مهاجم باید ذاتاً گلزن باشد. من همین الان هم وقتی با پیشکسوتان مسابقه میدهیم، اگر در یک بازی سه گل نزنم، تا صبح خوابم نمیبرد! یک مهاجم شش دانگ باید تمرینات تخصصی ویژهای را پشت سر بگذارد تا به یک گلزن موفق تبدیل شود. اینکه به غیر از دو ساعت تمرین، یک مربی اختصاصی داشته باشد و از تکنیک لازم برخوردار باشد و بداند که چه زمانی باید به توپ ضربه بزند تا موفق به گلزنی شود.
زمان بازیگری شما مهاجمان بسیار بزرگی وجود داشتند که کار شما را سخت میکرد، اینطور نیست؟
دقیقا همین طور بود. در دهه 70 مهاجمان بسیار بزرگی بودند که من آقای گل در ته صف بودم! سال 78 در شرایطی به پرسپولیس رفتم که سال قبل آن در تراکتور سازی آقای گل لیگ شده بودم و استقلال هم به دنبال جذب من بود. با این حال به پرسپولیسی رفتم که مهاجمانی مثل علی باغمیشه، ادموند بزیک و بهنام سراج را داشت و حتی علی کریمی و پایان رافت هم در خط حمله این تیم قرار میگرفتند که ترافیک زیادی را ایجاد میکرد. البته خودم دوست نداشتم در این شرایط به پرسپولیس بروم اما مدیرعامل وقت تراکتور به من گفت که فقط رضایت نامهام را برای استقلال یا پرسپولیس میدهد و من هم چون قبلاً در سال 68 و 69 در پرسپولیس بازی کرده بودم، دوباره این تیم را برای بازی انتخاب کردم.
در پرسپولیس زیاد فرصت بازی به تو داده نشد و کم گل زدی؟
بله، در آن فصل آقای پروین 4 و 5 بازی بیشتر به من بازی نداد و تنها در جام حذفی موفق شدم سه گل برای پرسپولیس بزنم. قبل از اینکه از تراکتور سازی جدا شوم، سایپا خیلی به دنبال جذب من بود و من مطمئنم اگر به این تیم میرفتم، میتوانستم عنوان آقای گلی فصل گذشتهام را تکرار کنم، چون در آمادگی بسیار بالایی قرار داشتم و انگیزه زیادی داشتم تا بتوانم خودم را اثبات کنم.
سابقه بازی کردن در تیم ملی را داری؟
بازی ملی در رده بزرگسالان ندارم، اما در تیم ارتشها و امید بازی کردم. آن موقع تیم ملی واقعاً مهاجمان بزرگی داشت که رقابت با آنها سخت بود. مهاجمانی مثل علی دایی، خداداد عزیزی، علی اصغر مدیرروستا، محسن گروسی، ادموند اختر، فرد ملکیان، بزیک، سراج، باغمیشه که این آخریها وحید هاشمیان و علی موسوی هم به جمع آنها اضافه شده بودند که هر کدام آقای گل بودند و برای همین فرصتی در تیم ملی به من نرسید. البته تا دلتان بخواهد به اردوهای تیم ملی دعوت میشدم، اما به علت ترافیک بسیار زیاد مهاجمان خط میخوردم.
چرا فوتبال ایران دچار فقر مهاجم گلزن شده است؟
ما استعدادهای بسیار زیادی در فوتبال ایران داریم که در بسیاری از اوقات شناسایی نمیشوند بعد هم مربی مانند آقای کیروش به دنبال بازیکنان دو رگه میرود تا آنها را به تیم ملی بیاورد. در همین شهر میناب که من در آن کار میکردم استعدادهای بسیار خوبی حضور دارند که اگر حمایت شوند میتوانند به بازیکنان موفقی تبدیل شوند. مثل یکی از بازیکنان تیمم به نام محمدامین خادمی که بازیکن خوبی است و من اعلام کردم که یک عباس سرخاب جدید در میناب ظهور کرده و میتواند موفق شود.
تیم ملی به جام جهانی صعود میکند؟
آرزویمان این است که تیم ملی دوباره بتواند به جام جهانی برود اما من شرایط را بسیار سخت میبینم. اگر فوتبال ایران با مدیریت دادکان به روند رو به رشد خود ادامه میداد، الان غصهای برای رفتن به جام جهانی نداشتیم. ما استعدادهای بسیار زیادی داریم که باید پرورش پیدا کنند، اما متاسفانه خریدار ندارد. ما مربیان خوبی هم داریم که میتوانیم از آنها استفاده کنیم اما به آنها فرصت کافی داده نمیشود. واقعاً چرا از امثال مربیان با دانشی مانند مجید جلالی استفاده نمیشود؟ ما باید به مربیان داخلی بها بدهیم تا آنها بتوانند تواناییهای خود را ثابت کنند.
این ادعا که در مقوله مربیگری مدافعان و هافبکها توانایی بهتری نسبت به مهاجمان دارند را قبول دارید؟
اگر به طور میانگین بخواهیم به مربیان نگاه کنیم حرف شما درست است اما خصوصیت یک مربی که قبلاً مهاجم بوده این است که رسیک پذیر است و میل تهاجمی زیادی دارد و برای همین شاید به مربیان مهاجم چندان اعتماد نشود اما با این حال مربیگری با تجربه و دانش بدست می آید ما مربیانی داشتیم که قبلاً آنالیزور بودند، خبرنگار بودند و یا مترجم مثل خود مورینیو که در حال حاضر یکی از بهترین مربیان دنیاست.
در زمینه مربیگری تا به اینجای کار آرزوهایت برآورده شده؟
من حدود 9 سال است که مربیگری می کنم و طبق برنامه ریزی که انجام داده ام باید در سال 93 اوج کار من باشد. در تمام رده ها از تیم ملی نونهالان گرفته تا دستیاری در لیگ دسته اول و سرمربیگری در لیگ دسته دوم را گذرانده ام و قصد دارم در سال 93 سر مربیگری یک تیم دسته اولی یا دستیاری در لیگ برتر را قبول کنم و در این بین سرمربیگری در لیگ یک را ترجیح می دهم.
به عنوان پیشکسوت پرسپولیس شرایط این تیم را با انتخاب دایی چطور ارزیابی می کنی؟
من دو دوره عضو پرسپولیس بودم یکی در سال 68 و 69 و بعد هم در سال 78 به این تیم بازگشتم اما با بچه های قدیمی پرسپولیس مانند فرشاد پیوس، کریم باوی، مجتبی محرمی، مرتضی فنونی زاده، مرتضی کرمانی مقدم و ... رفاقت دارم. با این حال عده ای از دوستان ما را پیشکسوت این تیم نمی دانند. در حالیکه به اعتقاد من تیمی مانند پرسپولیس متعلق به همه مردم و هواداران این تیم است و اگر کسی حتی یک روز هم در این تیم زحمت کشیده باشد، پیشکسوت این تیم محسوب می شود. درخصوص وضعیت فعلی پرسپولیس هم باید بگویم که رویانیان زحمات بسیار زیادی را کشیده و انتخاب علی دایی به عنوان سرمربی جدید این تیم، بهترین کار ممکن بود و فکر می کنم دایی با خصوصیاتی که دارد می تواند پرسپولیس را از بحران نجات داده و متحول کند.
در خصوص بحث تبانی در فوتبال ایران چه نظری داری؟
به نظرم ریشه اصلی این اتفاقات به حضور گسترده دلال ها برمی گردد. زمان دلال ها خیلی کم بودند، چون پولی در فوتبال نبود و به همین دلیل شرایط مناسب تر بود. متاسفانه این سیستم در فوتبال نهادینه شده و یکی از عوامل اصلی عدم پیشرفت مان همین موضوع بوده است. در واقع خودمان قانون می گذاریم و خودمان هم آن را نقض می کنیم. قانونمند شدن دلالیسم اتفاقی است که شاهد آن هستیم و برای مقابله با آن باید کارهای گسترده ای انجام شود.