حسین چراغی در گفتوگو با خبرنگار تئاتر برنا گفت: این روزها تئاتر عروسکی «امیرارسلان نامدار» را در تالار هنر روی صحنه دارم. در طول سالهایی که هدایت تئاتر کودک را برعهده داشتم، تلاشم این بود که بتوانم بهنوعی بچهها را با ارزشهای اصیل ایرانی آشنا کنم. جای تأسف دارد که کودکان ما بیشتر از آنکه با شخصیتهای اسطورهای ایرانی آشنایی داشته باشند، با افسانههایی نظیر «سیندرلا»، «سفیدبرفی» و «زیبای خفته» آشنایی دارند.
وی اضافه کرد: بیتردید بخشی از این موضوع بهخاطر تبلیغات وسیعی بود که آنها درزمینه قصهپردازیهایشان داشتند؛ در حالی که ما حتی زحمت شناسایی اسطورههای خودمان را به بچهها نمیدهیم. افسانه «امیرارسلان» همیشه برای من جذابیتهای خاص خودش را داشت. شاید بخشی از این موضوع به این خاطر بود که در دوران کودکی این قصه را بارها شنیده بودم و از این جهت دوست داشتم قصهای در این فضا را برای بچهها روایت کنم.
او ادامه داد: متأسفانه ما در نمایش آثار مختلف برای کودکان سهلانگاری میکنیم. شاید بخشی از این موضوع به این خاطر باشد که ما فکر میکنیم قصه گفتن برای بچهها صرفاً مربوط به کارهای موزیکال و آواز است. نه اینکه موسیقی شاد برای بچهها امر بدی باشد، اما نباید فکر کنیم که صرفاً باید از موسیقی کیبوردی برای آنها استفاده کنیم. در این نمایش من به سراغ موسیقیهای مختلف رفتم تا از این طریق بچهها با فضاهای جدیدی در موسیقی آشنا شوند.
چراغی تصریح کرد: ما در «امیرارسلان» در کنار عروسکها، عروسکگردانها را هم نشان دادیم و بهنوعی آنها به جزئی از قصه بدل شدند. بچهها از قدرت تخیل بالایی برخوردار هستند و باوجود نقدهایی که در این باره میشود که چرا عروسکگردانها را در این کار نشان دادیم، اما آنها بهخوبی با آن ارتباط بیشتری برقرار کردند.
این کارگردان بیان داشت: برای کودکان همواره ارزش زیادی قائل هستم و بر این باورم که نباید برای کار کودک به سراغ سطحینگری رفت و اگر شما قصه خودتان را با لحنی شنیدنی بیان کنید، بیشک آنها جذب آن قصه میشوند.