به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری برنا، نامگذاری امسال با عنوان سال حماسه سیاسی و حماسه اقتصادی از سوی مقام معظم رهبری، معادلات و مختصات منحصربفردی را در تجربههای انتخاباتی بیش از سه دهه گذشته رقم زد.
در واقع به بیان دیگر آنچه در وهله نخست جالب و پر اهمیت جلوه میکند، تلاقی دو حماسه اقتصادی و سیاسی در یک اتفاق دموکراتیک است.
انتخابات یازدهم ریاست جمهوری در ایران سال 92، اگرچه به لحاظ بنیادی ریشه در ساختار سیاسی دارد با این همه بر کسی پوشیده نیست که عمده توقعهای مردمی از این انتخاب و شاید بتوان گفت عمده اهمیت این انتخابات برای مردم، خصلت معیشتی و جنس اقتصادی داشت.
شاید بی نتیجه ماندن حضور پر سر و صدای دو جبهه سیاسی کشور با پرچمهای اصولگرایی و اصلاحطلبی در این انتخابات و پیروزی یک نامزد مستقل در دور نخست با بیش از 50 درصد آرا تصدیق فرض این یادداشت باشد.
شاید بتوان این گونه نیز گفت که تحقق حماسه سیاسی از آن رو اهمیت فزایندهای یافت که مقدمهای برای تغییر در وضعیت اقتصادی به شمار میآمد و گرنه حماسیترین حرکت سیاسی ایران از پیش و یکبار برای همیشه در بهمن ماه 57 محقق شده بود.
بنابراین کلیدواژه انتخابات ریاست جمهوری دور یازدهم چیزی جز اقتصاد نیست و از این رو برنامهها و اهداف و وعدههای اقتصادی نامزدها و به ویژه نامزد پیروز این انتخابات، دکتر حسن روحانی اهمیت ویژهای در این میان دارد.
رئیس جمهوری منتخب مردم ایران، برای تعمیر چرخ اقتصادی کشور دست کم 16 ابزار کار پیش بینی کرده و تأکید کرده است که در این فرایند برنامههای یکماهه، 3ماهه، یکساله و 4 ساله در نظر دارد.
جدول زیر در بردارنده برخی از مهمترین وعدههای انتخاباتی دکتر روحانی است که طبیعتا مردم انتظار دارند تا در کوتاهترین زمان ممکن به انجام برسد.
|
|
|
|
|
|
| وزارتخانه/ نهاد اقتصادی | وزیر/ رئیس احتمالی در دولت تدبیر وامید |
|
| محمد باقر نوبخت |
|
| عباس آخوندی |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| یحیی آل اسحاق/ اسحاق جهانگیری |
|
| مجید قاسمی |
|
| محمدعلی نجفی |
|
|
|
|
|
|