گریه کردن راه و رسم آنهاست. مردمانی که از دیار توسعه و صنعت که با پشتکار مثالزدنی در سالهای اخیر در همه عرصه ها از صنعت گرفته تا اقتصاد پیشرفت خیره کننده ای داشته اند اما کماکان از ضعف روحیه و شخصیت رنج می برند و تمامی این موفقیت ها نتوانسته این نقیصه بزرگ شخصیتی را بپوشاند. مردمانی که به شدت در قبال شکست و ناکامی سپر می اندازند و تسلیم می شوند. مردمانی که در حقیقت جنبه شکست ندارند و با آن کنار نمی آیند. واکنش های عجیب و غریب کره ای ها بعد از هر ناکامی ریشه در همین ویژگی دارد. گاهی فریاد، گاهی عصیان و گاهی هم گریه!
بله گریه راه و رسم آنهاست. از این گریه های تاریخی دو صحنه بزرگ به یادگار مانده است. اولی درهمین نزدیکی هاست. روزی که شین آ لام شمشیرباز اسلحه اپه تیم بانوان کره جنوبی در مسابقات شمشیربازی نیمه نهایی المپیک با اشتباه داوران بریتا هیدرمن حریف آلمانی خود شکست خورد، روی پیست نشست و زار زار گریه کرد! گریه هایی که بدل به یکی از صحنه های کلاسیک المپیک لندن شد. گریه دومی البته برای آشناتر است.
روزی که پارگ جونگ هوان سرمربی تیم ملی کره جنوبی بعد از شکست تحقیرآمیز و تاریخی کشورش برابر تیم ملی ایران با نتیجه باورنکردنی 6-2 در جام ملتهای آسیا طاقت از کف داد و درکنار زمین اشک ریخت. ضجه هایی از سر حقارت که حتی واکنش محمد مایلی کهن سرمربی وقتایران را بههمراه داشت و بعد از گل ششم از پسران حریص و آماده اش خواست که دیگر گل نزنند! این شکست و البته آن گریه ها هرگز از کتاب قطور تاریخ فوتبال پاک نخواهد شد و بدل به یکی از تصاویر کلاسیک تاریخ فوتبال آسیا شده.
ای کاش صحنه گریه سوم کره ای ها فردا ثبت شود. وقتی با برد قاطعانه در اولسان علاوه بر صعود مقتدرانه به جام جهانی، مانع از صعود کره ای ها به برزیل شویم تا چوی کانگ هی سرمربی زبان دراز و گستاخ کره در زمین بازی گریه کند.