روزهای خاص همیشه از یاد نرفتنی هستند. روزهایی که تاریخ ورق می خورد و عصر جدیدی آغاز می شود. روزهایی که برای ابد جاویدان می مانند و یک نقطه عطف محسوب می شوند. 8 آذر 76 یکی از همین روزهای جاودان است. روزی که یک حماسه ناگهانی رقم خورد؛ بدون مقدمه و بدون آنکه کسی انتظارش را داشته باشد.
حماسه ای که بغض چندین ساله یک ملت را ترکاند تا ایران یکپارچه شور و شادی شود. یک شادی ملت بی نظیر که به تصاویر آرشیوی روزهای پرتب و تاب انقلاب کنایه می زد. حماسه ملبورن 70 میلیون ایران را به شادی بزرگی میهمان کرد که در تمام روزهای بعد از انقلاب نظیرش را ندیده بودیم. یک شادی همگانی و خودجوش که بهانه آن فوتبال بود. شبی که همه ایران از ته دل خندید. شبی که غم و غصه برای 24 ساعت معنایی نداشت. فوتبال دوباره در این سرزمین استعاره زندگی شد. این روز خاص، نیمه شیرین زندگی است. یک نوستالژی جذاب که با تمام وجود آن را طلب می کنیم ودل به تکرار آن بسته ایم اما نباید فراموش کرد که زندگی نیمه دیگری هم دارد؛ نیمه تاریک و سیاه ناکامی. نیمه ای که در طول تاریخ قطور فوتبال آن را فراوان تجربه کرده ایم و البته یکی از پررنگ ترین آنها درست در روزهایی شبیه همین روزها رخ داده و بدل به یک روز خاص شده. چهار سال پیش همه چیز درست مثل امروز بود. روزهای تشویش و دلشوره برزخ رفتن و یا نرفتن به جام جهانی؛ روزهای پس از انتخابات ریاست جمهوری و البته عجیب اینکه مثل امروز در آخرین بازی میهمان چشم بادامی ها بودیم.
آن نوستالژی نحس هنوز جلوی چشم ما رژه می رود اما ما سرخوشانه به تکرار نوستالژی اول چشم دوخته ایم؛ در این روزهای بازگشت امید، ما امید به تدبیر 11 سرباز آریایی داریم تا حماسه ای دوباره خلق کنند و نوستالژی کابوس وار 4 سال پیش را برای همیشه از اذهان ما دیلیت کنند. نوستالژی حماسه، آرزوی همه ماست.