وزنه برداری ایران روزهای پرتنش و پرحاشیه ای را تجربه می کند. تنشی که بعد از موفقیت شیرین در المپیک گریبان این رشته را گرفت. آتشی که به خرمن این رشته افتاد و همه چیز را باهم سوزاند و ظاهرا قرار نیست که این آتش خاموش شود و باید همه چیز را خاکستر کند و تلی خاک باقی بگذارد. قصه، یک قصه قدیمی و کلیشه ای است. ورزشکارانی که سرمربی را قبول ندارند و حاضر به کار کردن با او نیستند. استدلال آنها رفتارهای غیرمحترمانه سرمربی تیم ملی است. مردی که خود را نفر اول می داند و با استفاده از همین جایگاه این حق را برای خود محفوظ است تا هرگونه که می خواهد با شاگردانش برخورد کند. در این دعوای کشدار و طولانی، آقای رئیس فدراسیون که خود روزگاری در قامت یک وزنه بردار با مشکل اینچنینی دست به گریبان بوده، حمایت تمام قدی از سرمربی منصوب خود داشته است. رفتاری که البته مورد تائید همگان است و در راستای برخورد با پدیده ستاره سالاری در ورزش، اما نباید فراموش کرد که دلیل اصلی این حمایت تمام قد اعتقادی به این شعارهای جذاب و کاربردی نیست و پای یک رفاقت قدیمی در میان است. همان رفاقتی که کوروش باقری را به سایر مربیان ترجیح داد و او را روی نیمکت سرمربی نشاند و حالا بر خود واجب می داند که رفاقت در این معرکه را در حق رفیق قدیمی تمام کند. در حالی که اساسا وظیفه رئیس فدراسیون تدبیر و مدیریت است نه رفاقت! هیچکس مخالف برخود با ستاره سالاری نیست اما می شد با اندکی تدبیر و اندکی درایت این موضوع را فیصله داد و طوری ماجرا را جمع کرد که نه سیخ بسوزد و نه کباب. یعنی هم جایگاه سرمربی تیم ملی حفظ شود و هم معترضان را به تیم ملی بازگرداند. آنها که سرمایه این مملکت هستند و همه افتخارات چند سال اخیر این رشته با شانه های طلایی آنها رقم خورده و می توانند باز هم برای وزنه برداری مدال درو کنند اما یک جرقه کوچک بدل به یک آتش بزرگ شد تا دود آن به چشم ورزش و وزنه برداری برود. آتشی که می شد آن را با کپسول درایت و مدیریت و تدبیر خاموش کرد اما افسوس که در فدراسیون وزنه برداری چنین کپسولی وجود نداشت!