صفحه نخست

فیلم

عکس

ورزشی

اجتماعی

باشگاه جوانی

سیاسی

فرهنگ و هنر

اقتصادی

علمی و فناوری

بین الملل

استان ها

رسانه ها

بازار

صفحات داخلی

کارخانه ساخت آهن در فضا !

۱۴۰۱/۰۷/۱۲ - ۰۰:۴۰:۰۰
کد خبر: ۱۳۸۳۱۳۳
عناصر سنگینی مانند آهن در اثر واکنش‌هایی که درون ستارگان اتفاق می‌افتند، ایجاد می‌شوند و نهایتا زمانی که سوخت آن ستاره‌ها تمام می‌شود و به عنوان ابرنواختر منفجر می‌شوند، عناصر سنگین‌تر در اطراف پخش می‌شوند و در نسل بعدی ستاره‌ها جای می‌گیرند؛ بنابراین با گذشت زمان، ستارگان به تدریج سطوح بالاتری از این عناصر سنگین‌تر را به دست آوردند که ستاره‌شناسان از آن به عنوان سطح فلزی بودن آن‌ها یاد می‌کنند.
به گزارش خبرنگار گروه علمی و فناوری خبرگزاری برنا؛ عناصر سنگینی مانند آهن در اثر واکنش‌هایی که درون ستارگان اتفاق می‌افتند، ایجاد می‌شوند و نهایتا زمانی که سوخت آن ستاره‌ها تمام می‌شود و به عنوان ابرنواختر منفجر می‌شوند، عناصر سنگین‌تر در اطراف پخش می‌شوند و در نسل بعدی ستاره‌ها جای می‌گیرند؛ بنابراین با گذشت زمان، ستارگان به تدریج سطوح بالاتری از این عناصر سنگین‌تر را به دست آوردند که ستاره‌شناسان از آن به عنوان سطح فلزی بودن آن‌ها یاد می‌کنند.
 ستارگان اولیه که به عنوان "جمعیت ستاره‌ای ااا" (Population III stars) شناخته می‌شوند، زمانی که کیهان کمتر از ۱۰۰ میلیون سال داشته است، شکل گرفته‌اند و جستجوی آن‌ها یکی از اهداف اصلی تحقیقات نجومی بوده است.
به نقل از دیجیتال ترندز، اکنون، ستاره‌شناسان با استفاده از تلسکوپ "جمنای" در هاوایی ممکن است برای نخستین بار بقایای این ستارگان اولیه را شناسایی کرده باشند. آن‌ها یک اختروش بسیار دور، مرکز درخشان یک کهکشان را مورد بررسی قرار دادند و ترکیب شیمیایی ابر‌های اطراف آن را مشاهده کردند.
ستاره‌شناسان دریافتند که این ترکیب غیرعادی است و نسبت آهن به منیزیم بسیار بالایی دارد. این موضوع نشان می‌دهد که این ماده می‌تواند از یک ستاره اولیه تشکیل شده باشد که رویدادی شگرف به نام "ابرنواختر ناپایدار جفتی"  را تجربه کرده است. این نوع نظری از ابرنواختر، بسیار قوی است و می‌تواند برای ستاره‌های اولیه و کم فلز رخ دهد.
 
یوزورو یوشی پژوهشگر دانشگاه توکیو گفت: برای من واضح بود که ابرنواختر مورد نظر برای این پژوهش، یک ابرنواختر ناپایدار جفتی از یک جمعیت ستاره‌ای III است که در آن، کل ستاره بدون بر جای گذاشتن هیچ باقیمانده‌ای منفجر می‌شود. من وقتی دریافتم که یک ابرنواختر ناپایدار جفتی با جرمی حدود ۳۰۰ برابر خورشید، نسبتی از منیزیم به آهن را فراهم می‌کند که با مقدار کم مورد نظر ما برای اختروش مطابقت دارد، هم خوشحال شدم و هم تا حدودی تعجب کردم.
جستجوی بیشتر در مورد بقایای ستارگان اولیه می‌تواند به ما کمک کند تا نمونه‌های بیشتری پیدا کنیم و در مورد چگونگی شکل‌گیری جهان به شکلی که امروز می‌بینیم، بیشتر بیاموزیم. 

انتهای پیام/ 

نظر شما