از آنجائیکه کلیه فعالیتهای فدراسیونها باید براساس اهداف برنامهریزی شده صورت پذیرد، لذا این بودجه است که باید تابع برنامهریزی باشد. این درحالی است که وابستگی اجرای نیازمندیها و برنامهریزیها براساس بودجه، نمیتواند ما را به سرمنزلگاه و اهداف مهم برساند.
شاید اصلیترین و مهمترین مشکل ورزش کشور، عدم برنامهریزی صحیح علمی و فنی آن باشد. رعایت اصول مهّم در برنامهریزی نیازمند تخصص و دانش است که شاید یکی دیگر از گلوگاههای این مهّم در امر برنامهریزی خواهد بود.
کسب مدالهای رنگارنگ در رشتههای مختلف آن هم بدون برنامهریزی، بودجه و دانش فنی، باید منشاء غیرت، معرفت و یا عرق و میهنپرستی و اعتقادات مذهبی را به همراه داشته باشد. البته هرکدام از این خصوصیات میتواند بهشدت تأثیرگذار باشد ولی کافی نیست.
برنامهریزی برپایه علمی و تخصصی باید از مدارس شروع و براساس کشف استعدادها و تعیین شخصیت قطعاً صورت پذیرد. سپس داشتن مربیان توانمند برای هدایت و جذب این استعدادها آن هم در سن نوجوانی، ما را به سرمایههای عظیم و نیروی انسانی بالقوه، آن هم رده سنی جوانان خواهد رساند.
اگر گستردگی این برنامهریزی و کشف استعداد و تعیین شخصیت تا سراسر کشور را پوشش دهد، خواهیم دید که چه حد نیروی جوان و با استعداددر تمام رشتههای ورزشی قابلیت و شخصیت قهرمانی دارند.
هدایت این نیروی عظیم باید با برنامه¬ریزی وزارت ورزش و با کمک و همکاری باشگاهها و فدراسیونهای ورزشی و نظارت مدیران ارشد وزارت ورزش انجام پذیرد.
فدراسیونها وظایف آکادمیک بر پایه علمی را بعهده بگیرند و باشگاهها نیز محل پرورش استعدادها باشند. یادمان باشد که مهمترین پتانسیل که همیشه داشتهایم جمعیت کثیر و عرق و عشق و اعتقاد ات دینی ماست که همواره میتواند ما را برتر از سایر کشورها به سکوهای افتخار نزدیک نماید.