بازی تراکتور و استقلال در تبریز، حساسترین بازی هفته که نه، بلکه حساسترین بازی نیم فصل نخست بود. نبردی که از منظر اهمیت و حساسیت، به دربی سنتی سرخابی ها تنه می زد. شرایط دو تیم در جدول و البته فصل مشترک های فراوان میان دو تیم و کری پنهانی که از چند فصل پیش میان این دو تیم جریان پیدا کرده، بی تردید، دلیل اصلی این حساسیت بود. حساسیتی که البته آنچنان فراگیر بود که دامن باتجربه ترین عناصر حاضر در میدان را هم گرفت. نکونام و کریمی دو کاپیتان دیروز و امروز تیم ملی که قریب به یک دهه در کنار یکدیگر با پیراهن سفید تیم ملی به میدان رفته اند و همیشه روابطشان نزدیک و دوستانه بوده اما در این بازی حساس رفاقت 10 ساله را به کناری نهاده و حسابی به پر و پای یکدیگر پیچیدند. جواد نکونام در این بازی بسان تمام هفته های گذشته یکی از کم اثرترین بازیکنان میدان بود و تمام انرژی خود را به بحث با داور گذراند. بحثی طولانی مدت که البته مسبوق به سابقه است و همین مجادله طولانی سرانجام واکنش علی کریمی را هم برانگیخت. او که روز تولدش یکی از بهترین های میدان بود و در 35 سالگی سطح کیفی کمنظیرش را یک بار دیگر به نمایش گذاشت. شماره 8 سابق پرسپولیس برای تیمش همه کار کرد، از توپگیری تا ارسال پاسهای قطری تا نفوذ، یک تنه به قلب دفاعی استقلال و بازیسازی و در برابر 3 هافبک دفاعی قدرتمند استقلال که یکی از آنها نکونام بود، نبض بازی را در اختیار گرفت. کریمی حتی در قامت وکیل مدافع تیمش ظاهر شد و وقتی اعتراضات فراوان نکو به داور را دید، پای روی مصلحت گذاشت و مقابل رفیق قدیمی ایستاد. مقابله ای که حتی تا بعد از بازی نیز ادامه داشت و کریمی در مصاحبه توفانی اش بعد از بازی نیز کنایه ای به رفیق سابق انداخت تا نبرد گلادیاتورها به اوج برسد. نبردی که البته برندها ای نداشت.