به گزارش خبرنگار برنا از سنندج؛ امروز معلم مریوان علاوه بر آموزش کتاب های مدرسه، درس زندگی و عشق به دانش آموزانش می دهد آن هم با تراشیدن موهای سرش برای همرنگ شدن با دانش آموز سرطانیش.
معلم پایه دوم دبستان شیخ شلتوت شهر مریوان گفت: یکی از دانش آموزانم بهدلیل داشتن بیماری سرطان و بههنگام مصرف داروی بیماریش تمامی موهای سرش ریخت و از بین رفت و وی هر بار در کلاس درس و یا محیط مدرسه قرار می گرفت، مورد مسخره دیگر دانش آموزان هم سن و سالش قرار می گرفت و اذیت می شد.
محمدعلی محمدیان اظهار کرد: کودکان در دوره ابتدایی شاید ناتوان تر از آن باشند که برخی علایم، مانند غم و غصه های روزمره را درک کنند. به همین دلیل وقتی این کودک هشت ساله با سری بدون مو وارد محیط مدرسه میشد مورد تمسخر دیگر کودکان قرار میگرفت و به همین دلیل بود که با خود عهد بستم با ابراز همدردی با وی، این بار سنگین را که بر دوشش افتاده بود، نصف کنم.
وی افزود: نشستن پای صحبت و درد دل کردن با این کودک آن هم با توجه به در نظر گرفتن اینکه اوقات فراغت زیادی نداشتم، کارساز نبود. به همین دلیل وقتی در درون افکارم به او می نگریستم، یکباره فکری به سراغم آمد، اینکه چرا برای نشان دادن همراهی و همدردی با او سرم را مانند وی نتراشم؟!
معلم پایه دوم دبستان شیخ شلتوت بیان کرد: تفکرم مرا بر این داشت تا با تراشیدن موی سرم به دیگر کودکان هم سن و سالش نشان دهم که هر کسی با هر نوع حالت چهره ای، می تواند یک فرد قابل احترام باشد حتی اگر سرش مو نداشته باشد.
محمدیان هدف اصلی این حرکت که نوعی همدلی با دانشآموزش محسوب میشود را ایجاد بستری مناسب، برای ترویج فرهنگ نوع دوستی در بین کودکان عنوان کرد و یادآور شد: معلمی شغل انبیاست و کار اصلی وی ترویج اخلاق حسنه، آموزش و تربیت است و در این راه باید از تمام وجود مایه گذاشت.
وی ادامه داد: دیدن صحنه راندن و یا تمسخر یک کودک تنها به دلیل نداشتن موی سر آنچنان بر من تاثیر گذاشت که برای یاد دادن دانش آموزانم به این نکته اخلاقی و دینی که نباید هیچگاه برای نبود یک یا حتی چند عضو از بدن، دیگران را مورد تمسخر قرار داد بلکه باید خداوند منان را شاکر باشیم چنین عملی انجام دادم.
معلم پایه دوم دبستان شیخ شلتوت گفت: خوشبختانه امروزه دانش آموز بیمارم با دیدن چهره من که همانند وی یک تار مو بر سر ندارم، روحیه ای تازه یافته و بار دیگر به درون کارهای گروهی بازگشته است. او توانست عزت نفسش را بار دیگر بهدست آورد و حتی به یکی از بهترین دانشآموزان کلاس تبدیل شود.
محمدیان اظهار داشت: روی سخن من با معلمان این است که نوشتن متن درس بر روی تخته سیاه مدرسه و یا خواندن کتاب و گرفتن دیکته، انشاء و دیگر فعالیتهای مربوطه درسی نمیتواند تنها فعالیت یک معلم باشد، آن هم کسی که شغل انبیا را در پیش گرفته است و باید این نکته را هم در نظر داشته باشند که باید برای ایجاد جامعهای سالم کودکانی سالم به جامعه تحویل دهند.