بااینکه ایران یک کشورمهم وکلیدی درمنطقه خاورمیانه محسوب شده وتلاش های فراوانی نیز درسه سال گذشته به کار بسته تا باارائه راه حل سوری-سوری مردم سوریه راازبحرانی که هرروز آتش آن شعله ورترمی شودرها کندو حضورآن درکنفرانس ژنو2می توانست راهگشا باشد امالغو دعوت بان کی مون ازایران، امیدبه یک نتیجه رضایت بخش ازکنفرانس صلح سوریه راازمیان برد به گونه ای که می توان پیش بینی کرد درنشست ژنو2 نیز مانند ژنو1 اقدامی برای برون رفت سوریه از بحران صورت نگرفته و درگیری هاهمچنان ادامه می یابد.
البته تاپیش ازدعوت ایران به نشست ژنو2جاروجنجال هایی ازسوی عربستان،آمریکا وبرخی ازمخالفان سوری شکل گرفت تاازحضورایران دراین کنفرانس جلوگیری شود اما پس ازدریافت نشانه های مثبت برای علاقمندی بان کی مون برای دعوت ازایران تلاشهای مخالفان شدت گرفت،آنها سازمان ملل را تهدید کرده که درصورت مشارکت تهران،دراین کنفرانس حضور نمی یابندضمن اینکه به دبیرکل سازمان ملل گوشزدکردند که با دعوت ازایران شکست کنفرانس را قطعی می کند.
اماهم اکنون و درحالی که نشست ژنو2بدون حضورایران برگزارشده، جدا ازاینکه تصمیم سازمان ملل درلغودعوت ازایران درست بوده یا نادرست؛ سوال این است که آیا می توان به نتیجه این کنفرانس امیدواربود؟درپاسخ به این سوال باید این نکته را درنظرداشت که کنفرانس ژنو2 ازسه ضلع مجزاتشکیل شده ودرصورتی به نتیجه مطلوب می رسد که اهداف و برنامه های این سه ضلع بایکدیگرهمخوانی داشته یا حداقل دربعضی نقاط وجه مشترکی داشته باشند.
کشورهای دعوت شده به این نشست،معارضین سوری و دولت سوریه سه ضلع این کنفرانس را تشکیل می دهند.کشورهای حاضر دراین نشست که اکثریت قریب به اتفاق آنهاشرکت کنندگان ژنو1 بوده اندباایجاد دولت انتقالی و برکناری اسدموافقندالبته درزمینه چگونگی تشکیل دولت به دوگروه متفاوت تقسیم می شوند،برخی راه حل دیپلماتیک را مناسب دانسته و بعضی دیگر همچون عربستان حمله نظامی را تنها راه باقی مانده برای کشوربحران زده سوریه می دانند.
البته دراین میان،آمریکا و شوروی نیز به عنوان طراحان این نشست و هم چنین قدرتمندترین وبانفوذترین کشورها برای حل بحران سوریه برنامه های مشترکی برای برون رفت دمشق از بحران داخلی ندارندضمن اینکه به علت مخالفت آمریکا برای حضورایران دراین نشست و واکنش و موضع گیری منفی مسکو نسبت به این اقدام آمریکا تاحدودی اختلافات میان این دوکشوربالاگرفته و به نظر نمی رشد که توافق نظری میان آنها صورت گیرد.
ضلع موثردیگر معارضین سوری هستند که به سه گروه تقسیم می شوند،برخی گروه های غیرمسلح که راه خودرا ازهمان ابتدا از بقیه جدا کرده و اعلام کردند که موافق تشکیل دولت انتقالی هستند و هدف خود را از راه اعتراض و انتقاد مطرح کرده وراه حل دیپلماتیک را دنبال می کنند،گروه های معارض مسلح که برنامه ای برای آینده سوریه نداشته و دردرون نیزبایکدیگر اختلاف داشته و به نظرنمی رسدکه درکنفرانس ژنو2 نیزبه توافقی برسند. گروه سوم که موثرترین نقش را دربحران سوریه وادامه تنش دراین کشورداشته اند گروه های معارض مسلحی هستند که دراین کنفرانس شرکت نکرده و آن را تحریم کرده اند، یعنی سه گروه متفاوت بااهداف متفاوت ضمن اینکه پرنفوذترین آن درمذاکرات حضورنمی یابد.
ضلع سوم این نشست دولت سوریه است که همچنان به حضوردرقدرت اصرار داشته و ازلحاظ نفوذ و تسلط بر شرایط کشورنسبت به ژنو1 دروضعیت بهتری قراردارد، درواقع این ضلع وجه مشترکی با دوضلع دیگرندارد و هدف متفاوتی را نیز دنبال می کند.
گفتنی است با توجه به اینکه هنوز اختلافات درونی میان معارضین سوری و هم چنین کشورهای شرکت کننده درنشست حل نشده و آنها نتوانسته اند به یک اجماع نظر برسند برگزاری نشستی چندروزه نمی تواند کمکی درجهت حل بحرانی سه ساله داشته باشد، درواقع مقدمه اصلی برای حل مساله سوریه، یافتن هدف مشترک و نزدیک کردن دیدگاه ها و سپس بحث و تبادل نظر درمورد اجرایی کردن آن است.