دیگر عادت کرده بودیم که هندبال همیشه چند گام عقب تر از والیبال و بسکتبال باشد. رشته ای که در دگردیسی رشته های توپی از رقبایش عقب افتاده و اگرچه با حضور مربی صاحب سبکی چون ماچک توانست در دوره ای این فاصله را کم کرده و حداقل در آسیا سری در میان سرها دربیاورد اما خروج این مربی بزرگ و کوچش به قطر، سبب شد تا هندبال از مسیر پیشرفت خارج شود. در حالی که والیبال و بسکتبال مدتهاست که مرزهای آسیا را درنوردیده و در جهان برای خود جایگاهی دست و پا کرده اند، هندبال با عقب افتادن از این قافله سالار موفقیت، هنوز در کوچه پس کوچه های آسیا سرگردان است. با این وجود نتایجی که هندبال در جام ملت های آسیا تا اینجا کسب کرده، بارقه های امید را در دل ها زنده کرده. تیمی که با حداقل امکانات و مشکلات مالی بی پایان در سکوت و بی خبری خود را برای بزرگتریبن تورنمنت هندبال آسیا آماده کرد و دو تساوی برابر تیم های مدعی کره جنوبی و عربستان سبب شده تا نگاه امیدوارکننده ای به پسران رافائل داشته باشیم. تیمی که به اندازه ای بی پول بود که برای تامین دستمزد سرمربی اش او را به یک باشگاه لیگ برتری قرض داد و در دوران جدیدش ستاره های کهنه را به کناری نهاده و با نسلی جدید و جوان به این تورنمنت رفته و از همین نتایجی که گرفته و دو تساوی برابر دو مدعی این رقابت ها با هر معیاری امیدوار کننده و قابل قبول است. این در حالیست که منتقدان بی دانش وطنی در یک حمله هماهنگ کاستلو و تیمش را زیر تازیانه انتقاد بی پایان گرفته اند و از او بابت این دو تساوی انتقاد می کنند. در حالیکه اگر این دوستان خود با این امکانات حداقلی و این تیم جوان در این تورنمنت حاضر می شدند، قطعا شکست با اختلاف 10 گل را یک نتیجه قابل قبول می دانستند! به هر روی هندبال با رافائل کاستلو در جام ملت های آسیا همه را امیدوار کرده حتی اگر مخالفان نخواهند!