به گزارش خبرگزاری برنا فارس به نقل از روابط عمومی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی فارس، کنسرت بزرگ موسیقی سنتی "گروه کامکارها" توسط شرکت ترانه گسترایلیا؛ به سرپرستی هوشنگ کامکار، جمعه یازدهم بهمن ماه جاری در سانسهای 18:30 و 21 به اجرای برنامه خواهد پرداخت.
گروه موسیقی کامکارها، خانوادگی ترین گروه سنتی ایرانی ودر سال 1344برای نخستین بار در سنندج، به عنوان گروهی خانوادگی به سرپرستی استاد حسن کامکار (ویلن) و عضویت هوشنگ (آکاردئون)، بیژن(خواننده)، پشنگ(سنتور)، قشنگ(خوانده و ویلن) و ارژنگ(تمبک)تشکیل شد و برنامه های متعددی را در باشگاه افسران، مدارس و تالارهای شهر سنندج اجرا کرد.
کامکارها نخستین تمرینات خود را شب ها در کنار حوض کوچک حیاط منزل شان انجام میدادند. با بزرگ شدن فرزندان، به تدریج این گروه موسیقی متکامل شد، از نظر آنسامبل انسجام بیشتری پیدا کرد و در سال 1348 با اعضای خود، هوشنگ(ویلن)، بیژن(تار و خواننده)، پشنگ(سنتور)، قشنگ(خواننده)، ارژنگ(تمبک)، ارسلان(عود) و اردشیر(کمانچه) کنسرت هایی را به صورت رسمی در برخی از هرهای کردستان و همچنین شهر ارومیه برگزار کرد.
بعد از سال1350 برخی از افراد خانواده از جمله هوشنگ، بیژن، پشنگ و ارسلان برای فراگیری موسیقی آکادمیک به تهران آمده و در دانشکده هنرهای زیبا به تحصیل مشغول شدند (ارژنگ در آن دوره در رشته نقاشی تحصیل می کرد). پس ازچندی کامکارها به اتفاق محمد رضا لطفی، حسین علیزاده، پرویز مشکاتیان و تنی چند از دیگر هنرمندان، گروه های شیدا و عارف را تشکیل دادند. این دو گروه کنسرت های موفقیت آمیزی را با خوانندگی شهرام ناظری به اجرا گذاشته و آثاری را ارایه کردند که بی تردید از جمله آثار به یادماندنی موسیقی سنتی ایران به شمار می آیند.
نخستین کنسرت های رسمی این خانواده با نام «گروه کامکارها» در اوایل دوران پس از انقلاب در مجموعه آزادی و تالار وحدت اجرا شد که در بر گیرندۀ سه قسمت: موسیقی فارسی، تکنوازی سنتور اردوان و موسیقی کردی بود. در سال 1368 امید لطفی، فرزند قشنگ و محمد رضا لطفی، به گروه پیوست و نوازندگی تارگروه را به عهده گرفت.
کامکارها در کنسرت های اخیرشان برخی از استعدادهای جوان را نیز در کنار خود جای دادهاند.
این گروه کنسرت های متعددی در داخل و خارج از کشور اجرا نموده و در اکثر فستیوال های بزرگ موسیقی جهانی از جمله WOMADبه مدیریت پیتر گابریل، سامراستیج (نیویورک) و اکثر تالارهای بزرگ و مهم اروپا و آمریکا همواره حضوری قدرتمندانه و تحسین برانگیز داشته است.
گروه کامکارها در اکثر شهرهای کردستان عراق کنسرت هایی را برگزار کرده، همچنین در سال1380 برای نخستین بار در تاریخ کشور ترکیه توانست برنامه موسیقی کردی را در شهرهای استانبول و دیار بکر اجرا کند که نقطه عطفی در رخدادهای موسیقی این مناطق به شمار می آید. از دیگر اجراهای مهم کامکارها، می توان به شرکت در فستیوال موسیقی لوچیانو بریو، آهنگساز بزرگ و مدرن ایتالیایی اشاره کرد؛ این کنسرت ها که در سال 1383در بسیاری از شهرهای انگلستان اجرا شد، حاصل مکاری گروه کامکارها و ارکستر سیمفونیای لندن و نشان دهندۀ هماوایی دو نوع موسیقی کردی و موسیقی مدرن جهانی بود که توجه بسیاری از صاحبنظران و علاقمندان موسیقی را به خود جلب کرد.
اجرای کنسرتینو کمانچه با ارکستر سمفونیک«مالمو» سوئد در سال 1384نیز یکی دیگر از موفقیت های این گروه در همین دوران بود.
گروه کامکارها علاوه بر اجرای صحنه ای، آلبوم های متعددی را عرضه کرده است که از آن جمله می توان به اورامان، زردی خزان، شیلره، گلاویژ، کامکارها، آگری زیندو، گل نیشان، پرشنگ، کانی سپی، سماع ضربی ها (برای ساز های کوبه ای)، س نوزی و تکنوازی، به یاد صبا، ئه وراد و ایمشو اشاره کرد. هریک از اعضاء گروه کامکارها، علاوه بر این موارد، به تنهایی نیز آثار متعددی را در قالب آلبوم، موسیقی متن فیلم، تالیف و ترجمه کتاب ارایه کرده اند که در شرح حال تک تک شان مورد اشاره قرار خواهد گرفت.
این گروه با دعوت از دیگر اساتید موسیقی کشور، درسال 1376 آموزشگاه آزاد موسیقی کامکارها را در تهران بنیان نهاد که تا به امروز به فعالیت خود ادامه داده و سهم بهسزایی در معرفی چهره های مستعد و جدید به جامعه هنری کشور داشته است.
وی در ارکستر موسیقی نظامی سنندج کردستان فعالیت داشت و علاوه بر آن به تدریس موسیقی ایرانی پرداخته و نوازندگی ویولون و نواسازی را انجام می داد.
گرد آوری نواهای موسیقی های محلی مناطق مختلف کردستان از دیگر فعالیت های او بوده است.
وی همچنین به گرد آوری نواهای موسیقی محلی مناطق مختلف کردستان پرداخته که قطعه ای در "ماهور" با شعر حافظ و نواری از این گروه که در سال 1364 با صدای بیژن کامکار منتشر شد از جمله کارهای معدودی است که از او به جای مانده است.
او همچنین به عنوان استاد تمام پسران خود که هم اکنون گروه کامکارها راتشکیل میدهند، عمل کرده است اگر چه هر کدام از اعضای کامکارها از اساتید دیگری نیز بهره گرفته اند.
گفتنی است؛ نخستین اجرای این گروه در سنندج به صورت وی اشاره کرد که از آن پس این گروه در خارج و داخل برگزارکنسرت های متعددی را برگزار می کنند که از آن جمله می توان به اجرای برنامه در شهرهای گوناگون اروپا ،امریکا،کانادا و ...اشاره کرد.
اردشیر کامکار : نوازنده کمانچه
اردشیر کامکار به سال 1341 در شهر سنندج به دنیا آمد و از سن 7 سالگی تحت نظر و آموزش پدر به آموختن ویولون پرداخت و در سن 10 سالگی همراه ارکستر (باربد) فرهنگ و هنر استان کردستان کنسرت هایی در تهران و شهرستانها اجرا کرد و در همان ایام ساز کمانچه را نیز در کنار ویولون فرا گرفت و اجرای قطعات و ردیفهای استاد صبا را با کمانچه و ویولون نزدپدر آموخت.
در سن 19 سالگی ادامه فعالیت نوازندگی خود را با کمانچه در گروه (عارف) و (شیدا) به سرپرستی محمدرضا لطفی پرویز مشکاتیان و حسین علیزاده پی گرفت.
وی ردیف های موسیقی سنتی را نزد محمدرضا لطفی و پشنگ کامکار فرا گرفت.
مشغله اصلی ذهن این نوازنده جوان و اساس کوشایی او متوجه تکامل امکانات موسیقیایی و کشف امواج صوتی جدید برای ساز سنتی کمانچه است.
از جمله اجرای آثار صبا با ساز کمانچه به همراهی سنتور و تنبک و هم چنین کنسرت برای کمانچه و ارکستر که حاصل کار مشترک او با ارسلان کامکار است.
هوشنگ کامکار: آهنگساز و مدیر گروه هوشنگ کامکار در سال 1325 در سنندج به دنیا آمد.
موسیقی را نزد استاد پدرش حسن کامکار آموخت و مدت 2 سال در هنرستان عالی موسیقی تهران به تحصیل موسیقی پرداخت.
در سال 1354 به اخذ درجه لیسانس در رشته آهنگسازی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران نایل آمد و سپس در کنسرئاتوار سانتاچی چیلییای رم به تحصیل کنترپوان و فوگ پرداخت و درجه لیسانس موسیقی راازدانشکده سانفرانسیسکو دریافت کرد.
آثار موسیقائی منتشر شده ی او به سبک موسیقی ملی ایران عبارتند از نوارهای کاست : بهاران آبیدر، گل همیشه بهار، کجائید ای شهیدان خدائی، پیروزی بهمن، موسیقی پل آزادی، در گلستانه، به یاد حافظ، برتارک سپیده وشباهنگام. در میان ساخته های هوشنگ کامکار (کجائید ای شهیدان خدائی) که بر اساس اشعار مولانا و برای ارکستر سمفونیک ساخته شده و موسیقی متن فیلم (پل آزادی) را میتوان نام برد که در دومین جنشواره سینمائی فجربرنده جایزه اول شده است. وی همچنین سرپرست گروه کامکارها هستند.
از اعتقادات جالب ایشان این است که به خواننده به چشم یک ساز نگاه می کنند. به همین علت در گروه کامکارها خوانندگان هم از خود خانواده کامکارها هستند. برجسته ترین اثر ایشان آلبوم در لستانه با صدای شهرام ناظری و اشعار سهراب سپهری است. تالیفات او عبارتند از ترجمه کتاب ارکستراسیون اثر ریمسکی کورساکوف، فوگ و انواسیون اثر جان ورال، هارمونی قرن بیستم اثر پرسی چتی و موسیقی کلاسیک - رمانتیک کنترپوان مُدال اثردیوید بویدن.
بیژن کامکار: نوازنده دف سال تولد: 1328محل تولد: سنندج مقدمات موسیقی را نزد پدرش فرا گرفت و از 6 سالگی متوجه شد دارای صدایی خوش و زیبا است، لذا از همان دوران همکارای خود را در این استان با برنامه کودک آغاز کرد.
وی تا سن 26 سالگی تمام تجربیات و معرفت موسیقی را در کنار خانواده و رادیو سنندج و فرهنگ و هنر این استان کسب می کند و این سالهای پر باری هنری بیژن کامکار است که پایه اصلی برای وی میشود.
در سال 1353 بیژن کامکار به تهران می آید و در دانشکده هنرهای زیبا برای ادامه تحصیل در رشته موسیقی ثبت نام میکند و همزمان با تحصیل، همکاریش را با گروه شیدا به سرپرستی شهرام ناظری می پردازد. سپس همکاری خود را در گروه عارف شروع و بعد از انقلاب در تولید کاست هایی به نام چاوش و در شرکت روح افزا به عنوان خواننده فعالیت می کند که حاصل آن 20 نوار کاست است.
ساز اصلی بیژن تار است ولی در گروهای شیدا و عارف با نواختن رباب و در بسیاری از کارها تنبک و دف را برگزیده و همکاری می کرده که نواختن دف بسیار مورد توجه واقع شده است.
وی در زمینه خونندگی آثاری از هوشنگ کامکار مثل: کجائید ای شهیدان و قطعه حصار از حسین علیزاده و ضربی خزان از ارسلان و چند کاست دیگر بوده است.
در خلال سالهای بعد از انقلاب کنسرتهای بسیاری در ایران و کشور های خارج نظیر: آلمان / سوئیس و بلژیک برای معرفی دف و موسیقی سنتی ایران کرد که خوانندگان آن شهرام ناظری بوده اند / وی از هنرمندانی چون : داریوش صفوت / محمدرضا لطفی و تمام همکارام گروه شیدا و عارف وخانواده هنرمندش استفاده شایانی پیشبرد هنر خود نموده است.
پشن کامکار : نوازنده سنتور
پشنگ کامکار در سال 1330 درشهر سنندج دیده به جهان گشود وی در 12 سالگی موسیقی را نزد پدرش استاد حسن کامکار فرا گرفت ردیف های استاد صبا را به خوبی نزد پدرش آموخت ومدتی در هنرستان سنندج تدریس نمود چهار سال بارادیو سنندج همکاری داشت.
در آزمون باربد که به همت استاد نورعلی برومند برگذار شد مقام اول سنتورنوازی را به دست آورد وی مدت 4 سال نیز در رادیو تهران همکاری داشت و یکی از بنیان گذاران گروه شیدا به سر پرستی استاد محمدرضا لطفی بود که در این گروه به عنوان تکنواز سنتور فعالیت داشت.
استاد کامکار در زمینه آموزش سنتور تجربه ای 30 ساله دارد و کتابهایی نیزدر این زمینه به رشته تحریر در آوده است از جمله: یک دوره ردیف / مجموعه تصنیف و ترانه در دستگاه ماهور / سه گاه و چهارگاه تصنیف میرزا عبدالله برای سنتور استاد همچنین از بنیان گذاران و اعضای گذاران و اعضای گروه استثنای کامکارها می باشد و به عنوان تک نواز سنتور در این گروه جالب موسیقی که همه ی اعضای آن از یک خانواده هستند.
ارسلان کامکار : نوازنده ویولون کلاسیک و عود اصول مقدماتی موسیقی را از پدرش،حسن کامکار، فرا گرفت. و از همان دوران کودکی در سنندج در گروههای موسیقی مشغول فعالیت شد.
بعدها به تهران آمد و در دانشکده هنرهای زیبا به تحصیل موسیقی پرداخت. بعداز اتمام تحصیل همکاری خود را با ارکستر سمفونی تهران به عنوان نوازنده ویولن آغاز کرد. هم اکنون نیز یکی از مهره های ارزشمند این ارکستر محسوب می شود.
وی علاوه بر ویولن که ساز اول او به حساب می آید در نواختن عود نیزتوانایی بسیاری دارد. ارسلان کامکار آثار زیادی را نیز آهنگسازی نموده است که از آن جمله می توان به ردی زان، شوریده دل، جاده ابریشم،شباهنگام(اثری بر اساس اشعار نیما یوشیج با همراهی هوشنگ کامکار)، افسانه سرزمین پدریم و ... اشاره کرد.
اردوان کامکار : نوازنده سنتور
اردوان کامکار در سال 1347 در سنندج متولد شد موسیقی را ازهمان دوران کودکی مثل برادرانش نزد پدر هنرمندش آموخت و ساز سنتور راانتخاب و با پشتکار و راهنمایی های بی دریغ پدر فراگرفت.
وی در سن 16 سالگی پیش از رفتن مدرسه وارد گروه نوجوانان فرهنگ و هنرسنندج شد و تا سال 1375 در آن گروه فعالیت داشت و در کنسرت ها و جشنواره های متعدد فرهنگی و هنری شرکت می کرد.
پس از چندی برای ادامه کار به طور جدی تر در تهران سنتور نوازی را در محضربرادرش پشنگ کامکار ادامه می دهد و از طریق نوار کاست و رفت و آمد با دیگر استادان این سا از سبک و سیاق آنها استفاده شایانی می برد.
اردوران کامکار به ردیف های موسیقی و حالت های نواختن و تکنیک های نواختن موسیقی آوازی ایران تسلط کامل دارد. در اجراهای مختلفی همراه ارکستر سنفونیک تهران حضور داشته، وی تا به حال قطعاتی برای سنتور تصنیف کرده است که از شیوه و تکنیکی کاملا نوین برخوردار است از جمله: تکنوازی در (ماهور) و (اصفهان) و همچنی کنسرتینو و ارکستر که حاصل کار مشترک او با برادرش هوشنگ کامکار است.
ارژنگ کامکار : نوازنده تنبک
ارژنگ کامکار به سال 1335 در شهر سنندج متولد گردید و نواختن را انتخاب و آن را از پدرش فرا می گیرد.
وی تا سال 1354 در برنامه های مختلف هنری داشت تا اینکه در این سال به تهران می آید و بعد از اتمام تحصیلات متوسطه به دانشگاه هنر های زیبا رشته نقاشی می رود و در این رشته مشغول تحصیل می گرددودر سال 1355 به رادیو ایران می رود و همراه با گروه "شیدا" به رهبری محمدرضا لطفی همکاری می کند.
کار اصلی ارژنگ کامکار نقاشی است که خودش بیشتر به آن گرایش دارد ولی به نواختن ضرب (تنبک) هم می پردازد.
اعضای فعلی گروه شامل هوشنگ کامکار (سرپرست گروه و آهنگساز و تنظیم کننده)/ بیژن کامکار (خواننده اصلی و نوازنده دف، رباب، تار، تمبک و دهل)/ پشنگ کامکار (سنتور)/ قشنگ کامکار (سهتار)/ ارژنگ کامکار (تمبک)/ ارسلان کامکار (بربط و ویولن)/ اردشیر کامکار (کمانچه و قیچک)/ اردوان کامکار (سنتور)/ هانا کامکار (دف)/ نیریز کامکار (تار)
گروه موسیقی کامکارها در سال ۱۳۴۴ برای نخستین بار در سنندج، به عنوان گروهی خانوادگی به سرپرستی استاد حسن کاکار (ویلن) و عضویت هوشنگ (آکاردئون)، بیژن (خواننده)، پشنگ (سنتور)، قشنگ (خواننده و ویلن) و ارژنگ (تمبک) تشکیل شد و برنامههای متعددی را در باشگاه افسران، مدارس و تالارهای شهر سنندج اجرا کرد. کامکارها اوّلین تمرینات خود را شبها در کنار حوض کوچک حیاط منزل شان انجام میدادند. با بزرگ شدن فرزندان، به تدریج این گروه موسیقی متکامل تر شد، از نظر آنسامبل انسجام بیشتری پیدا کرد و در سال ۱۳۴۸ با اعضای خود، هوشنگ (ویلن)، بیژن (تار و خواننده)، پشنگ (سنتور)، قشنگ (خواننده)، ارژنگ (تمبک)، ارسلان (عود) و اردشیر (کمانچه) کنسرتهایی را به صورت رسمی در برخی از شهرهای کشور برگزار کرد.
بعد از سال ۱۳۵۰ برخی از افراد خانواده از جمله هوشنگ، بیژن، پشنگ و ارسلان برای فراگیری موسیقی آکادمیک به تهران آمده و در دانشکده هنرهای زیبا به تحصیل مشغول شدند (ارژنگ در آن دوره در رشتهٔ نقاشی تحصیل میکرد). پس از چندی کامکارها به اتفاق محمد رضا لطفی، حسین علیزاده، پرویز مشکاتیان و تنی چند از دیگر هنرمندان، گروههای شیدا و عارف را تشکیل دادند. این دو گروه کنسرتهای موفّقیّت آمیزی را با خوانندگی شهرام ناظری به اجرا گذاشتند.
نخستین کنسرتهای رسمی این خانواده با نام «گروه کامکارها» در اوایل دوران پس از انقلاب ۱۳۵۷ در مجموعه آزادی و تالار وحدت اجرا شد که در بر گیرنده سه قسمت: موسیقی فارسی، تکنوازی سنتور اردوان و موسیقی کردی بود. در سال ۱۳۶۸ امید لطفی، فرزند قشنگ و محمدرضا لطفی، به گروه پیوست و نوازندگی تار گروه را به عهده گرفت. کامکارها در کنسرتهای اخیرشان برخی از استعدادهای جوان را نیز در کنار خود جای دادهاند.
این گروه کنسرتهای متعددی در داخل و خارج از کشور اجرا کرده و در برخی جشنوارههای بزرگ موسیقی جهانی از جمله WOMAD به مدیریت پیتر گابریل، سامراستیج (نیویورک) و تالارهای بزرگ و مهم اروپا همواره حضور داشتهاست.
گروه کامکارها در اکثر شهرهای کشور کنسرتهایی را برگزار کرده، هم چنین در سال ۱۳۸۰ برای نخستین بار در تاریخ کشور ترکیه توانست برنامه موسیقی کُردی را در شهرهای استانبول و دیار بکر اجرا کند که نقطهٔ عطفی در رخدادهای موسیقی این مناطق به شمار میآید. از دیگر اجراهای مهم کامکارها، میتوان به شرکت در جشنواره موسیقی لوچیانو بریو، (آهنگساز ایتالیایی) اشاره کرد؛ این کنسرتها که در سال ۱۳۸۳ در بسیاری از شهرهای انگلستان اجرا شد، حاصل همکاری گروه کامکارها و ارکستر سیمفونیای لندن و نشان دهندهٔ هم آوایی دو نوع موسیقی کردی و موسیقی مدرن جهانی بود.
اجرای کنسرتینو کمانچه با ارکستر سمفونیک «مالمو» سوئد در سال ۱۳۸۴ نیز یکی دیگر از موفقیتهای این گروه در همین دوران بود.
گروه کامکارها علاوه بر اجرای صحنهای، آلبومهای متعددی را عرضه کردهاست که از آن جمله میتوان به «اورامان»، «زردی خزان»، «شیلره»، «گلاویژ»، «کامکارها»، «آگری زیندو»، «گل نیشان»، «پرشنگ»، «کانی سپی»، «سماع ضربیها (برای سازهای کوبهای)»، «سه نوازی و تکنوازی»، «به یاد صبا»، «ئه وراد» و «ایمشو» اشاره کرد. هر یک از اعضای گروه کامکارها، علاوه بر این موارد، به تنهائی نیز آثار متعددی را در قالب آلبوم، موسیقی متن فیلم، تالیف و ترجمه کتاب ارائه کردهاند.
این گروه با دعوت از دیگر اساتید موسیقی کشور، درسال ۱۳۷۶ آموزشگاه آزاد موسیقی کامکارها را در تهران بنیان نهاد.