معاون اجتماعی نیروی انتظامی عیبجویی و انتقاد، توهین و تحقیر، قهر و کنارهگیری و واكنش دفاعی و تهاجمی را چهاراسب تخریب گر برای روابط اجتماعی دانست.
به گزارش سرویس انتظامی و حوادث خبرگزاری برنا به نقل از خبرنگار پایگاه خبری پلیس، سردار دكتر سعید منتظرالمهدی در جمع کارکنان معاونت اجتماعی فرماندهی انتظامی استان فارس، روابط اجتماعی و تعامل سازنده با دیگران را همانند هر مهارت دیگری، مستلزم یادگیری دانست.
وی در این خصوص اظهار داشت: روابط اجتماعی ، و تعامل سازنده با دیگران ، نوعی مهارت ( skill) است كه مجهز شدن به آن ، همانند هر مهارت دیگر ، مستلزم "یادگیری" است؛ آنهم یادگیری روشمند و منظم و دقیق و نه یادگیری نامنظم ، اتفاقی و باری به هر جهت. چه، این نوع پیوند و رفتار دارای ابعاد ، زوایا و ظرافتهای خاصی است كه عدم شناخت دقیق آنها، شكلگیری و استمرار تعامل موثر را، خواه در خانواده یا در جامعه، با دشواریهایی روبرو می سازد. و چه بسا در فقدان چنین شناختی ارتباط و تعامل به بستری برای شكل گیری "تعارضات بین فردی" (interpersonal conflicts) تبدیل میشود. نیازی به حجت نیست كه "تعارض" نیز به نوبه خود به زمینه ای برای از میان راندن خرسندی و خشنودی، و حتی سلامت و شادابی روانی، تبدیل میشود.
برای كسب مهارت تعامل سازنده و روابط اجتماعی مطلوب ، هم باید عوامل تخریب گر آن را بازشناخت و هم لاجرم باید از فاكتورهای تقویت و بهبود روزافزون آن آگاه شد. به تعبیر روشن تر ، درست همانگونه كه برای حفظ سلامت جسمی و پیشگیری از ابتلا به هر یك از بیماری های جسمانی هم باید عوامل تقویت گر سلامت را بازشناخت و هم پیرامون عوامل مولد بیماری به دانش و شناخت مكفی دست یافت، در خصوص ” سلامت روابط “ نیز باید به این دو نوع شناخت دست یافت.
از عوامل تخریب گر روابط اجتماعی ( كه روابط زن و شوهری نیز نمونه ای از آن است ) حرف و سخن بسیار گفته شده است و محققان و اندیشمندان بسیاری در این خصوص به كاوش و مطالعه پرداخته و عوامل زیادی را شناسایی و شناسانده اند. اما پژوهشهای اخیر نشان داده است كه از میان آن عوامل پر تعداد، چهار عامل بیش از بقیه روابط با دیگران و تعامل اجتماعی را دستخوش آسیب می نماید. آن چهار عامل ، كه از آنها با عنوان ” اسبهای تخریبگر“ یاد شده است ، عبارتند از :
1- عیبجویی و انتقاد
2- توهین و تحقیر
3- قهر و كنارهگیری
4- واكنش دفاعی و تهاجمی
چرا این چهار الگوی رفتاری روابط زن و شوهر، دوستان، همكاران و ... را دستخوش اختلال می سازد؟ در پاسخ این سئوال می توان نكاتی را یادآور شد. نخست آن كه، عیبجویی و انتقاد، اعتماد به نفس آدمی را فرو میشكند و حرمت نفس را تقلیل می دهد. ناگفته پیداست كه هیچ هر یك از ما هرگز دوست ندارد كه حرمت نفسش توسط دیگری درهم بشكند. از همین روی ، همه ما از روابطی كه ثمره آن فرو كاسته شدن از تراز اعتماد به نفسمان است، شدیداَ گریزانیم . دوم آنكه، یكی از نیازهای اساسی روانی همه ما ” احساس ارزشمندی “ است و لاجرم با هر عاملی كه این احساس را لگدمال كند به مقابله بر میخیزیم . ناگفته آشكار است كه توهین و تحقیر بیش از هر عامل دیگری این احساس را به مبارزه میطلبد . سوم آنكه، آنچه روابط را تنظیم و تقویت می كند كنش های ” برونگرانه “ و واكنشهای توام با ” هیجان مثبت “ است.
از آن گذشته، در دنیای بزرگسالی از طرفین تعامل انتظار می رود كه "رفتارهای بالغانه" از خود نشان دهند و نه "رفتارهای ناپخته" و كودكانه. قهر و كنارهگیری از جمله كنش های دوران كودكی است كه حتی در آن سنین نیز غیر عادی تلقی میشوند. و سرانجام ما علاقمند استمرار روابط با كسانی هستیم كه در برابر ما واكنش توام با "پذیرش" از خود نشان دهند و نه اینكه پیوسته "گارد دفاعی" بگیرند و مترصد فرصتی برای حمله و تهاجم باشند.
پس، اگر به روابط سازنده با دیگران می اندیشید هرگز سوار این چهار اسب تخر یبگر نشوید و یا اگر سوار آنها شده اید هر چه سریعتر پیاده شوید تا هم خودتان از روابط مطلوب با دیگران بهره ببرید و هم انان از این روابط منتفع شوند.