داورانی که بیریا و با صداقت کامل در عین کمتوجهی مسوولان و هواداران در همه حال در خدمت فوتبال بوده و هستند.
به گزارش خبرگزاری برنا از لرستان، سهراب مالمیر یکی از داوران برجسته و ملی فوتبال کشور و هیات استان لرستان است كه به سراغ او رفتیم تا جویای احوال او باشیم و از وضعیت داوری در لرستان مطلع شویم.
وی که همیشه تبسم بر لبانش جاری است این بار نیز با گشادهرویی توضیحات جامعی در این زمینه به ما داد.
داور خندان فوتبال لرستان در ابتدا معرفی خود را این چنین گفت: سهراب مالمیر متولد 1349. در محله پشت بازار خرمآباد به دنیا آمدم. دوران نوجوانی در کوچه پس کوچههای محله، فوتبال را با توپ پلاستیکی آغاز كردم و بعدها سعید رستمی دبیر هیات فوتبال که مشوقم بود، مرا را وارد تیمهای فوتبال کرد.
زمانی که فوتبال میکردم در تیمهای آموزشگاه شهید قربانینسب، جوانان استان، پاسارگاد، تلاش و ... در پست دفاع چپ در خدمت فوتبال شهرم بودم تا سال 66 که از ناحیه پا دچار آسیبدیدگی شدم توسط حاج پرویز جایدری به جرگهی داوران فوتبال خرمآباد و لرستان پیوستم.
این داور با تجربه لرستانی سطح داوری خود را بالا عنوان کرد و افزود: در سال 68 کلاس درجه 3 داوری، سال 73 کلاس درجه 2، سال 74 کلاس درجه یك و در سال 90 کلاس داوری درجه ملی را پشت سر گذراندهام و هم اکنون با کمک اساتیدی چون پرویز جایدری، فتحالله کریمی، مرحوم عبدالرضا نصرالهی، احمد ابهران، مسعود عنایت، قدرتالله کاوه و عبدالله باعزم، از داوران درجه ملی کشور به حساب میآیم.
عضو اصلی کمیته داوران هیات فوتبال استان و رئیس كمیته داوران شهرستان خرمآباد مهمترین قضاوتهای خود را بازی پرسپولیس تهران با منتخب لرستان، مس کرمان با مسعود هرمزگان، ماشینسازی تبریز با کشت و صنعت شوشتر و چند مورد دیگر عنوان کرد.
سهراب مالمیر یکی از خاطرات جالب خود را این چنین بیان کرد: سال 1373 که رییس کمیته داوران استان مرحوم عبدالرضا نصرالهی بود، تعداد داوران کم بود به همین دلیل هم داور وسط و هم کمکداوری میکردیم. در یک بازی حاج علی ایمانی داور وسط بود و بنده کمک داور، آقای نصرالهی قبلاً گفته بود یک بازی مالمیر سوت بزند و یک بازی ایمانی، در آن بازی من کمکداور بودم و قرار بود بازی بعدی سوت بزنم. در این حین ایمانی در وسط زمین زیاد فعالیت و جنب و جوش نداشت در وسط نیمه از او پرسیدم چرا تحرک نداری؟ در جوابم گفت انرژیام را برای بازی بعدی گذاشتم! غافل از این که بر اساس اعلام رییس کمیته داوران، بازی بعدی را بنده قرار بود سوت بزنم ولی از آنجایی که ایمانی پیشکسوت ما بود و احترام ایشان واجب، بنده سکوت کردم و بازی بعدی را هم کمکداوری بودم و به او چیزی نگفتم. الآن هم خیلی خوشحال هستم كه این كار را كردم.
از خاطرات دیگر هم باید به داوری به اتفاق بهمن محمدیپور در اوج گرما به سال 1373 یا 74 در مسابقات جنوب کشور اشاره کنم که برنامهریزیهای غلط مسوولان فدراسیون باعث آن شد. واقعاً قضاوت در آن شرایط دشوار است.
این داور با تجربه از قاطعیت در قضاوت خود سخن به میان آورد و گفت: ما مجری قانون هستیم و در زمین مسابقه به هیچ وجه حق کسی را به کسی ندادم حتی در یک مسابقه که من سوت میزدم برادرم در یکی از تیمها بازی میکرد. در یک صحنه که بنده متوجه نشدم از جانب برادرم که بازیکن بود حرکتی سر زده بود که کمک داور متوجه شد و به من اطلاع داد و سریعاً برادر خودم را هم از زمین بازی اخراج کردم چرا که در زمین مسابقه باید با تمام توان و سعی عدالت را اجرا کنیم.
مالمیر حقالزحمه داوری را ناکافی دانست و اظهار کرد: در مقابل سختیهای داوری در استان حقالزحمهای که پرداخت میشود جوابگو نیست ولی ما با تعصب و علاقهای که به قضاوت داریم در این عرصه هستیم و به فعالیت ادامه خواهیم داد.
این داور ملی فدراسیون در خصوص سطح داوری در استان گفت: خوشبختانه طی این چند سال با کمک شمساله خنجری توانستهایم کلاسهای آموزشی زیادی برگزار کنیم. در این مدت داوران جوان و تحصیلکرده زیر 25 سال آموزشهای لازم را دیدند و در لیگهای مختلف کشوری مشغول فعالیت هستند. در حال حاضر در حدود 15 داور ملی و 25 داور درجه یك فدراسیون داریم. در حدود 10 کلاس آموزشی ارتقا سطح داوری در استان برگزار کردیم از جمله داوران برجسته كنونی در استان میتوان از جلال چراغی، علی صباحی، حسین عیسیوند، مهدی معماری، آیت صادقی و ... نام برد.
مالمیر در پایان از همه کسانی که برای وی زحمت کشیدند خصوصاً پرویز جایدری، عبدالله باعزم، فتحالله کریمی، نبی دالوند، عبدالمحمد حجتی، حسین فهیمی، مرحوم عبدالرضا نصرالهی، بهمن محمدیپور و قدرت کاوه تشکر و قدردانی کرد.
/گفتگو: سید احمد موسوی/