شمارش معکوس برای یک بازی نفس گیر شروع شده است. اینجا تهران، به وقت جوانی است.
بازی فوتبال آن هم پس از چهار سال انتظار، در برزیل، کشوری که فوتبالش زبانزد خاص و عام است، هیجان بالایی را با خود به همراه می آورد. مگر می شود از کنار این انتظار به راحتی گذشت؟
اینجا تهران، به وقت فوتبال است. در تاکسی، مترو، اتوبوس، کوچه، خیابان، نانوایی، سوپرمارکت و آجیل فروشی همه و همه صحبت از فوتبال می کنند.
این شهر شلوغ پرآشوب، امروز شلوغ تر از همیشه است. پیر و جوان بازی را پیش بینی می کنند.
تب فوتبال در گرمای این روزها خودش را حسابی هویدا کرده است تا جایی که خانم ها هم وارد گود شده اند. یکی می گوید ایران برنده است و دیگری می گوید نیجریه.
اینجا تهران است. شهر، شهر جوانی است. زمان به وقت اینجا فقط در انتظار شروع اولین بازی تیم ملی در جام جهانی 2014 اسب خود را می تازد.
کیسه های پر از تنقلات، دور همی های فوتبالی، صدای بلند تلویزیون ها و صدای گزارشگر فوتبال و هیجانی که پس از شنیدن صدای «گل» خانه های هر ایرانی را به لرزه در می آورد.
ترافیک نزدیک به آن زمان هم در نوع خودش دیدنی است. وقتی که در بزرگراه ها همه منتظر باز شدن راه هستند که خودشان را به مقصد برسانند.
پس از مسابقه دیدنی والیبال ایران و برزیل، فوتبال دیدنی تر از همیشه می شود. بد نیست سرکی به آن سمت میدان بکشیم. بازیکنان هر چه در چنته داشته اند را در تمرینات روزهای گذشته رو کرده اند و حالا زمان استراحت قبل از بازی است. زمان آن است که با هم سرود اتحاد را بخوانند و سر تعظیم در مقابل اهتزاز پرچم ایران فرود آورند و به نمایندگی از ما، از ملت ایران پا به میدان رقابت بگذارند.
ساعت به وقت فوتبال ایران-نیجریه بیدار است.
زمان می گذرد. نگاه ها به ساعت بیشتر و بیشتر می شود. دلهره ها و دعاها و تسبیح های دست مادران و زنان و مادربزرگ های ما که همه برای برنده شدن «ما»، تیم ملی ما، دست به دعا برداشته اند صحنه جالبی را برای خود ساخته است.
همه اینها در کنار هم یک معنا را به دنبال دارد. غیرت ایرانی، همدلی ایرانی، صدای ایرانی، همه و همه برای نشان دادن اتحاد ایرانی و پیروزی ایران در کل جهان همیشه و همه جا نقش خود را به خوبی بازی می کند.
اینجا شهری است سرشار از هیجان. منتظر زلزله فوتبالی امشب خواهیم بود.
به امید پیروزی تیم ملی ما در جام جهانی 2014!
غزاله پورخاکی