امشب بازی نفس گیر، تیم ملی ایران را مقابل بوسنی دیدیم. مبارزه 93 دقیقه ای که با استرس همراه بود. به این امید نشسته بودیم که ایران توپ را وارد دروازه حریف کند.
اما...
گرچه این نتیجه حاصل نشد ولی یادمان باشد که ما بازنده نیستیم. تیم ملی ایران، تیم ملی همه ماست.
باز هم یادمان باشد که احترام تیم ملی بر همگان واجب است.
یادمان نرود که در مقابل آرژانتین، تیمی که هرگز فکرش را نمی کردیم در مقابل ما به زانو در بیاید، 91 دقیقه ایستادیم و باز هم فراموش نکنیم مبارزه خود را با تیم نیجریه!
همه اینها را که کنار هم بگذاریم، ترکیبی به دست می آید از کی روش و تمام همرزمانش در میدان مبارزه فوتبالی. گاه برنده ایم و گاهی بازنده اما مهم این است که یک بازنده پر افتخار باشیم.
اخلاق و منش و رفتار حرفه ای تیم ملی، تیم ملی ایران، همان تیم ما، این روزها بر سر زبان ها افتاده است.
مهم نتیجه نیست؛ مهم این است که چطور در ذهن ها ماندگار شویم.
پس الان زمان آن رسیده است که همه بایستیم و به احترام کی روش و بازیکنان تیم ملی بایستیم و برای شان کف بزنیم.
بچه ها متشکریم!