شاید به یاد آوردن داستان های کودکی برای روزهایی که تکرار واقعی کارتون های کودکی ماست، زیاد بیراه نباشد. دکلمه ای را که در آغاز سریال آنه شرلی می شنیدید یادتان هست؟ این دلکمه داستان کوتاه شده بچه های بی سرپرست یا بدسرپرست در جامعه ماست. در این گزارش نظرات کارن خانلری نماینده مجلس نهم و دکتر فرید بیات روانپزشک را داریم.
روزهایی به امید یک دست ... روزها به امید یک حرف!
کارن خانلری در گفتگو با خبرنگار سرویس اجتماعی برنا در رابطه با تصویب محکومیت انجام طرح وازکتومی گفت: این طرح به این شکل نیست، برداشت شما و مردم از این طرح آنطور که باید نبود. این یک طرح دو فوریتی است. به هرحال حالا که این طرح تصویب شده، باید روی مفاد آن کار شود و کلیات آن باید مورد بحث در صحن علنی مجلس قرار بگیرد و فوریتهای آن بررسی شود. این طرح بر اساس سیاست های جمعیتی که رهبر معظم انقلاب آنها را مطرح کرده اند، کلیاتی که تصویب شده و باید مفاد آن را پیاده کرد.
جمعیت هر کشور یکی از فاکتورهای ملی است
وی همچنین در خصوص آمار بالای پرورشگاهی ها در ایران و قرار دادن تقابل آنها با این طرح افزود: شاید تقابل بچه های پرورشگاهی و طرحی که به تازگی به تصویب رسیده درست نباشد اما در این طرح آنطور که مورد بحث قرار گرفته است، نیست. ما باید تبلیغ ابزار کنترل جمعیت را متوقف کنیم، با توجه به اینکه جمعیت به طرف پیر شدن می رود و جوان بودن جمعیت یکی از فاکتورهای امنیت ملی است، باید یک سری از ابزارها کلا برچیده شده و تبلیغ این ابزار تا جایی که ممکن است کم بشود.
برداشت خشن از این طرح نباید داشت
خانلری عنوان کرد: نه اینکه فرد مصرف کننده تحت تعقیب قرار بگیرد. این بحث و برداشت خشنی که مردم دارند در صحن علنی مجلس مطرح نشده است. بحث ما بحث اعمال نفوذ در خانواده ها نیست و اگر سیاست کلی جمعیت که حضرت آقا مطرح کرده اند اجرا بشود، آن قانون، قانون خوبی است، اما در صورتی که اجرا شود. معمولا زن و شوهرهای جوان که تا چند سال تمایلی به بچه دار شدن ندارند و هم اینکه تمایلی ندارند که بچه های پرورشگاهی را به فرزندی قبول کنند.
این نماینده مجلس در خصوص آمار بچه های پرورشگاهی در سطح کشور گفت: آمار پرورشگاهی ها در سطح کشور بسیار بالاست و همه بچه ها در شرایط نامطلوب اجتماعی بزرگ می شوند. هر چند که هر بودجه ای برای اینها تصویب بشود باز کم است و مناسب با بستر یک خانواده نیست. فرزندی که در یک خانواده رشد می کند به مراتب شرایط بهتری نسبت به بچه ای دارد که در بهترین پرورشگاه بزرگ شود و این یک بحث حساس ملی است که باید با یک عزم ملی و همچنین یک دیدگاه کلی در دستور کار ملت قرار بگیرد.
یک قانون فقط برای 3 درصد از مردم؟
بر اساس آنچه در آمار وزارت بهداشت آمده است، تنها 3 درصد از افراد جامعه در حال انجام عمل وازکتومی و توپکتومی هستند. قابل توجه است این فتوای امام خمینی ره را در نظر بگیریم: تا زمانی که اگرعقیم کردن مرد و یا بستن لوله های زن به گونهای که قابل بازگشت باشد، جایز است و درغیر این صورت حرام است.
این در حالی است که قانون حبس و مجازات برای کسانی که از فرزندآوری خود جلوگیری می کنند در حال تصویب است و تا یکی دو هفته دیگر این قانون قطعی میشود. این قانون توسط وزارت بهداشت در حال پیگیری است و هنوز به صورت یک قانون کلی درنیامده است.
بر همین اساس، دکتر بیات جامعه شناس در گفتگو با خبرنگار برنا اظهار داشت: در خصوص اینکه وازکتومی، توپکتومی و سقط جنین شامل مجازات حبس بین دو تا 5 سال چه برای والد و چه برای پزشک مطرح است، این سوال پیش می آید که فرآیند بچه دار شدن که دست خود ماست و تا زمانی که یک سری نیازها و بسترها در خانواده ها آماده نشده است، چرا فرزندی آورده شود و کاسه چه کنم چه کنم به دست بگیریم.
نقض قانون اساسی
وی همچنین در خصوص نقض قانون اساسی به وسیله این قانون گفت: ما حقوق و یک سری آزادی هایی داریم که بر طبق آنها مفاد قانون اساسی یا هیچ قانون دیگری مخدوش نشود، اینکه یک خانواده فرزندان بیشتر یا کمتری بخواهد یا اینکه چه زمانی بخواهد بچه دار شود یا اصلا شرایط فرزندآوری در خانواده وجود نداشته باشد می تواند به شرایط جامعه و خانواده بستگی داشته باشد. اما باید بدانیم که این قانون تصریحات قانون اساسی و همچنین قوانین مبنای بشر را نقض میکند.
بیات با بیان اینکه جامعه ما ظرفیت بیشتری دارد افزود: در بحث جمعیت، ما باید نخست زمینه های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را برای بسترسازی فراهم کنیم. من کاملا درک می کنم که جامعه ما ظرفیتی بیش از هفتاد – هشتاد میلیون جمعیت دارد اما نخست باید سیاسیت های بالفعل از حوزه اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی را فراهم کنیم.
پرورش کودک مهم تر از فرزندآوری است
این جامعه شناس عنوان کرد: آیا این در صورتی نیست که ما کودکان پرورشگاهی را داریم که امکانات کمتری از فرزندان موجود در یک خانواده را دارند و هنوز زمینه های لازم برای حضور آنها در اجتماع مطرح نشده است. درست است که ایرانیان در صدد کمک به همنوعان و به خصوص بچه های پرورشگاهی هستند اما پرورش یک کودک و به سرانجام رساندن او خیلی مهم تر از فرزندآوری است.
بیات در پایان خاطرنشان کرد: موضوع کمک در خانواده های ایرانی کاملا حل شده است و پرورش یک بچه و رساندن او به سرانجام ربطی ندارد. ما باید شغل و آینده آنها را در نظر بگیریم ولی همه چیزی که ما می بینیم این نیست. به میزان ابعاد خانوار ما میبینیم معمولا کسانی که رفاه مالی بیشتری دارند تعداد فرزند کمتری دارند اما کسانی که از نظر مالی در وضعیت ضعیف و زیر خط فقر قرار دارند تعداد فرزندهای بیشتری دارند.