نمایش او یک کلاس جهانی بود. نمایشی که باز هم به این انگاره قدیمی در فوتبال صحه گذاشت که پست گلر از هر پستی در زمین فوتبال کلیدی تر و مهم تر است. پستی که می تواند یک تیم را به اوج ببرد. پستی که بازتابنده موجودیت یک بازی فوتبال است. یک تئوری قدیمی در فوتبال می گوید با یک مهاجم خوب هیچ وقت نمی توان پیروزی را تضمین کرد اما با یک گلر خوب حتی می توان به قهرمانی فکر کرد.مصداق عینی این انگاره را باید در پنجه های تیم هاوارد جستجو کرد. گلر کهنه کار تیم ملی آمریکا که در آخرین بازی مرحله یک هشتم نهایی برابر بلژیک نمایشی فراتر از یک ستاره داشت. یک نمایش فوق العاده در عالی ترین کلاس جهانی فوتبال. آنچه می تواند تا سال های سال یک مصداق و نمونه تاریخی برای تدریس در کلاس های تخصصی فوتبال و دروازه بانی باشد. تیم هاوارد دیشب یک بار دیگر ثابت کرد که چگونه می توان یک تیم متوسط و البته منکوب شده را بالا کشید و حتی به برد امیدوار کرد. تیمی که در سراسر بازی مقهور و منکوب حریف باشد اما تسلیم نشود. تیم هاوارد در برابر مهاجمان حریص بلژیک مثل یک سد نفوذناپذیر بود و 90 دقیقه تمام ایستادگی کرد. 90 دقیقه ای که بازی تقریبا یک نیمه ای دنبال می شد و اغلب 10 بازیکن بلژیک در زمین آمریکا حضور داشتند و حتی کار به جایی رسیده بود که فرتونگن دفاع مرکزی بلژیک نیز دفاع را رها کرده و به زمین حریف آمده بود تا بلکه قفل دروازه آمریکا شکسته شود اما یک تیم هاوارد آماده همه حملات بلژیکی ها را عقیم گذاشت. هاوارد اگرچه در وقت های اضافه تاوان اشتباهات و ساده انگاری مدافعان بی کیفیت آمریکا را خورد و دو بار دروازه اش باز شد اما با 15 سیو درجه یک یک رکورد تاریخی را خلق کرد. رکوردی که در تمامی ادوار جام جهانی بی نظیر است. رکوردی که اگر نشان می دهد اگر هاوارد نبود، پرگل ترین و یک طرفه ترین بازی تاریخ مرحله یک هشتم نهایی ادوار جام جهانی ثبت می شد. درخشش رشک برانگیز هاوارد به اندازه ای چشم نواز بود که حتی کمیته برگزاری مسابقات را وادار کرد تا خرق عادت کرده و برای نخستین بار بازیکن برتر زمین را از تیم بازنده انتخاب کنند. هاوارد دیشب یک سوپرمن واقعی بود.