داوید لوئیز یکی از مدافعان عصر جدید فوتبال است. از ان دست مدافعانی که وظایفش در زمین تنها به تکل زدن، دفع کردن توپ، درگیر شدن با مهاجمان حریف و جنگیدن محدود نمی شود. او از نسل مدافعانی است که در سیر تکاملی فوتبال و شیفت از فوتبال سنتی به کامبینیشن فوتبال نمایشی فراتر از شرح وظایف مدافعان سنتی سابق ارائه می کند. اگر در ده ها و سال های گذاشته مدافعان جنگجو و به معنای واقعی کلمه مدافع در دنیای فوتبال حکفرمایی می کردند، حالا مدتهاست که نسل آنها منقرض شده و مدافعانی از جنس دیگر در مستطیل سبز خریدار دارند. مدافعانی که علاوه بر تمامی ویژگی های یک مدافع کلاسیک، تکنیکی و خلاق باشند، قدرت حمل توپ و بازیسازی را داشته باشند و البته از منظر توانایی جسمانی به اندازه ای بالا باشند که مشارکت جدی در برنامه های تهاجمی تیمشان داشته باشند و ظرف چند ثانیه از دفاع به حمله و بالعکس در زمین تغییر موقعیت بدهند. داوید لوئیز از همین جنس است. مدافع بلند بالای برزیل که البته عمده شهرت و محبوبیتش را به دلیل آرایش ویژه موهایش کسب کرده و حتی منتقدان او اعتقاد دارند که فوتبالش به اندازه گیسوانش خوب نیست! اما جام بیستم نشان داد که لوئیز بی تردید یکی از بهترین مدافعان کنونی فوتبال جهان است. مدافعی که می توان او را پرچمدار مدافعان امروزی نامید. او که در دفاع استوار و با صلابت ظاهر می شود و به کمتر مهاجمی باج می دهد و به وقت حمله به سبک یک مهاجم کلاسیک در برنامه های تهاجمی تیمش شرکت می کند و نقشی موثر و کلیدی را ایفا می کند. لوئیز اگرچه در فصل گذشته در باشگاهش چلسی با بی مهری ژوزه مورینیو به نیمکت تبعید شد و بیشتر شاهد شاهکارهای معکوس زوج جان تری و گری کیهیل در چلسی بود اما در ترکیب برزیل در جام جهانی چهره یک مدافع فوق العاده را به تصویر کشید که وجودش برای هر تیمی یک موهبت بزرگ است. لوئیز بی تردید یکی از سه ستاره اصلی و کلیدی برزیل در جام بیستم بوده که نقشی انکار ناپذیر در موفقیت سلسائو داشته. گل تماشایی او به کلمبیا در یک چهارم نهایی در حقیقت نقطه عطف نمایش درخشان این مدافع برزیلی بود. مدافعی که حالا ثابت کرده فوتبالش دست کمی از موهایش ندارد!