به گزارش خبرگزاری برنا، افزایش قیمت دلار و بالطبع آن، ارزش یافتن کالای دست دوم، نتایجی در جامعه به همراه داشت که یکی از آنها، افزایش دزدی موبایل حتی با روش های مسلحانه بود. چرا که این کالا به راحتی ربوده و با هک شدن و تغییر آدرس IME، به عنوان دست دوم در بازار فروخته و یا نهایتا از قطعات برای سایر گوشی ها استفاده می شود. درحالی که در سالهای قبل، قیمتها در یک حاشیه امن قرار داشت و کمتر پیش می آمده افراد نیازمند خرید گوشی دست دوم باشند و نیز قیمت قطعات به قدری پایین بود که هیچ تعمیرکاری زحمت استفاده از قطعات گوشی های دزدی را به خود نمی داد.»
در دورانی که افراد با درآمد متوسط می توانستند گوشی های به روز بازار را نقد و اقساط تهیه کنند، اگر گفته می شد که روزگاری می رسد که در اتوبان، از ماشین در حال حرکت با تهدید چاقو، گوشی تلفن همراه دزدیده خواهد شد، کاملا شوخی تلقی می شد، چرا که انسان ها بر اساس تجربه خود یا رسیدن روایت های موثق از تجربه سایر افراد، امری را می پذیرند یا رد می کنند. عمده برآوردهای آینده نگارانه در عرصه های مختلف فرهنگی و اجتماعی چنانچه پشتوانه متقن تجربی نداشته باشند، به همین شیوه رد یا تایید می شوند، مگر آنکه بر اساس اطلاعات آماری موجه و کارشناسی، اتفاقی در آینده پیش بینی شود.
پس از دوران دفاع مقدس و به واسطه باقی ماندن برخی تششعات معنوی آن دوران در جامعه، پرداختن به مساله حجاب و نیاز به تبیین دینی و اجتماعی آن مورد توجه نبود. به مرور زمان به دلیل اوج گرفتن مشکلات اقتصادی در جامعه، مسایل فرهنگی به شکل واضحی به حاشیه رانده شدند. با روی کار آمدن دولت اصلاحات، شبهه پراکنی پیرامون مسایل اسلامی در حاشیه مسایل سیاسی قوت گرفت. توسعه سینما و اهمیت یافتن چهره های سینمایی به عنوان الگوهای زن ایده آل، به دلیل آنکه رسانه در آن روزگار محدود بود، تاثیر گسترده ای در کشور نداشت اما فعال سازی گروههای شبهه افکن، دامن زدن به فعالیت های ضد اسلامی در داخل و خارج از کشور مانند کنفرانس برلین، وقایع کوی دانشگاه یا اهدای جایزه صلح نوبل به شیرین عبادی، سبب شد تا به شکلی خزنده، فعالیت ها بر علیه دستورهای دینی در مراکز و سطوح مختلف جامعه ادامه یابد. شاید مدارس و دانشگاهها بهترین نمونه این مراکز باشد که تعطیلی معاونت پرورشی در مدارس را بتوان عیان ترین مصداق آن دانست.
از سوی دیگر، جریان های مذهبی- فرهنگی و سیاسی به دلیل آنکه زیر نام جمهوری اسلامی فعالیت می کردند، هیچگاه در این موضوعات به فعالیت های عمیق ترویجی و فرهنگی نپرداختند، چرا که تقریبا به شکل موروثی دین در بین نسل های مذهبی به شکل ظاهری منتقل می شد و کمتر کسی فکر می کرد، آنچه که شکل میراث به خود گرفته، روزی مورد سوال و شبهه قرار گیرد. در واقع پس از انثلاب اسلامی نهادهای متولی فرهنگ، هیچگاه به این مساله توجه نکردند که نبودن روایت دست اول از جامعه دینی و دینداری، به مرور زمان به این مرحله خواهد رسید که اصولا زندگی دینی تجربه ای تلخ و ناملموس تلقی گردد که دلیل نبودن روایت مناسب از آن، ناراحتی افراد از زندگی زیر سایه دین معنا شود.
مساله حجاب، به عنوان نمود عیان دینداری در جامعه زنان، نمونه ای از مسایلی است که اگر امروز، نوجوانی بخواهد سیر تطور آن در میان زنان مذهبی را مطالعه کند، هیچ منبع مناسب و قابل استنادی برای آن وجود ندارد. تک کتابهای منتشر شده در خصوص زنان فعال انقلاب اسلامی طبیعتا کفایت این مساله را نخواهد کرد، چرا که به قدر کافی در سطح جامعه تبلیغ و توزیع نشده اند و نیز در فضای مدارس و دانشگاه ها خبری از آنها نیست. پوشش اسلامی با همه ی ابعاد متنوع آن، در امروز ایران، همچنان بدون وجود روایت هایی از کسانی که آن را حفظ کرده اند، صرفا به شکلی نسل به نسل منتقل می شود و بسیاری از افراد صرفا به دلیل حفظ حرمت خانوادگی آن را حفظ می کنند. از سویی، بسیاری از افرادی که با آگاهی آن را حفظ کرده اند نیز دچار احساس نیاز برای این مساله نشده اند که برای جامعه ای که هر روز در معرض شبهه سازی فرهنگی قرار دارد، نیاز به روایت از حجاب و تاثیرات آن در زندگی فردی، خانوادگی و اجتماعی وجود دارد که اگر به شکلی صحبح و پرشمار در رسانه ها منتشر نشود، روایت سبک زندگی غربی با همه ی رنگ و لعابی که به آن بخشیده شده، به سرعت جامعه را درخواهد نوردید.
جامعه ایران پس از انقلاب، هیچ گاه تجربه ای از بی حجابی محض و اثرات آن را تجربه نکرده، از این رو وقتی نوجوان و جوان امروز به شکلی از بد پوششی دست می زند، با عواقبی فانتزی روبرو می شود تا عواقبی که زنان در غرب با آن مواجه اند، از این حیث، وی هیچگاه طعم واقعی حذف حجاب در جامعه را درک نخواهد کرد. این ضعف درک از واقعیت سبب می شود تا جنگ روایت ها برای آنها معنای بیشتری پیدا کند، جنگی که در یک سو روایت رسانه ای از زندگی به سبک غربی، با آزادی های تخیلی و امنیت دروغین زنان وجود دارد و در سوی دیگر، زوایت زندگی زن مسلمان، در هاله ای از ابهام باقی مانده و توان رسانه ای در شکل دهی به آن، بکار گرفته نیم شود.
نویسنده: زینب مواصلی، دکتری جامعه شناسی و پژوهشگر فرهنگی اجتماعی
انتهای پیام/