به گزارش خبرگزاری برنا، یکی از ابعاد هویت جنسیتی زنانه حضرت فاطمه (س) انجام نقش مادری در خانواده به بهترین نحو ممکن بود. سیره و رفتار ایشان با فرزندان خود سرمشقی مناسب برای تربیت صحیح فرزندان است زیرا حاصل مادری کردن ایشان فرزندانی هستند که هریک الگوهایی ماندگار در تاریخ بشری هستند. حضرت زهرا (س) در عشق ورزی و محبت به کودکان میتوانند بهترین اسوه برای زنان باشند. حضرت در روابط کلامی و محبت آمیز خود با فرزندان با خطاب مهربانانه، آنان را یا قرّة عینی (نور چشمم) و ثمرة فؤادی (میوه دلم) صدا میکرد . فرزندان را از کودکی به عبادت خدای تعالی واداشته و آنان را به انجام مناسک دینی تشویق میکرد و از همان آغاز آموختن علم به آنان را در دستور کار قرار داده و آنها را برای کسب معارف و تشویق در فراگیری، آماده میکرد، چنان که روایت شده که ایشان به فرزندش حسن (ع) که هفت ساله بود میفرمود: «به مسجد برو، آنچه را از پیامبر شنیدی فراگیر و نزد من بیا و برای من بازگو کن»
رسیدگی به امور فرزندان از جمله نیازهای جسمانی و عاطفی آنان، یکی دیگر از مؤلفههای مادری در سیره حضرت زهرا (س) بوده است. حضرت زهرا (س) در پرورش جسم فرزندان خویش و سلامت و بهداشت و تغذیه آنان از هیچ کوششی دریغ نمیورزیدند. ایشان با وجود سختیهای فراوان در انجام دادن کارهای خانه، خود فرزندانش را شیر میداد. در بسیاری مواقع غذا نمیخورد و گرسنه میماند تا فرزندانشان غذا بخورند. همچنین میکوشید مهر مادری را از فرزندان خود دریغ نورزد و به رغم سختیها امورآنان را به دیگری واگذار نکند. از سلمان فارسی چنین رسیده است: روزی حضرت فاطمه (س) را دیدم، که مشغول آسیاب کردن غله است. فرزندش حسین (ع) به گریه افتاد و بیتابی میکرد. عرض کردم: برای کمک به شما، غله را آسیاب کنم یا بچه را آرام نمایم؟ حضرت فرمود: من به آرام کردن فرزند اولی هستم. شما آسیاب را بچرخانید.
بنا بر برخی روایات، حضرت زهرا (س) از روش بازی کردن با کودک بسیار بهره میبرد و گاه آن را با شعر خواندن و سرودن اشعار کودکانه، با قافیههای کوتاه و جذاب و وزنهای شاد و فرحبخش ترکیب کرده و عالیترین مفاهیم سیاسی، اجتماعی، اعتقادی و اخلاقی را برای فرزندان بیان میکرد که در واقع برای همه مردم جنبه تعلیمی دارد. در برخی گزارشهای تاریخی آمده است که فاطمه (س) هنگام بازی دادن فرزندش حسن (ع) این اشعار را میخواند: «توای حسن به پدرت شبیه شو و حق را آزاد کن و خدای منان را عبادت کن و با کینه توز دوستی مکن»
نویسنده: دکتر ابوالفضل اقبالی پژوهشگر مطالعات جنسیت و خانواده
انتهای پیام/