به گزارش خبرگزاری برنا، مادر دارای دو گونه نقش و تأثیر درباره کودک است: نقش وراثتی و نقش محیطی. در جنبه وراثت همه آنچه که مربوط به ویژگی جسمی و روانی او و اجداد گذشته است از طریق ژنها و کانال او به طفل منتقل می شود صفات و شرایط جسمانی از زشتی و زیبایی، شکل، قد، حتی بیماری های مزمن از گذشتگان به طفل می رسد و این صفات بگونه ای است که در تمام مدت حاملگی و حتی در دوران شیردهی با طفل همراه است در حالیکه نقش وراثتی پدر پس از انعقاد نطفه پایان می پذیرد و انتقال بعدی در این دسته از صفات مطرح نیست.
در آنچه که مربوط به محیط می شود طفل تحت تأثیر محیط رحم حجم و فشار ویژگیهای شیمیایی آن است تا محیط خارجی و بیرون رحم.
طرز فکر خوبیها، رفتارهای مادر برای کودک درس است و از او نسبت به زندگی دید پیدا می کند و در سایه دیدن نقش های خوب و بد او الگو گرفته و صاحب فرهنگ می شود اگر طول مدت روابط وراثتی کودک را با مادر در مقایسه با پدر در نظر بگیریم خواهیم دید که بسیار متفاوت و حتی از دیدی می توان گفت قابل مقایسه نیست و به همین ترتیب در جنبه محیطی هم می دانیم طفل تا مدتها تنها در آغوش مادر است و پس از آن هم تا سن مدرسه ای در کنار مادر است و مدت رابطه او با مادر به مراتب بیشتر از پدر است».
البته تأثیرات محیطی کودک از مادر بستگی به نگرش زن از مادر شدن دارد چرا که هر زنی از مادر شدن تصویری در ذهن دارد برای عده ای مادر شدن تحمیلی و برای عده ای سعادت و افتخار است مادرانی که ذهنیت مثبت به مادر شدن خود دارند. تأثیرات مثبتی بر فرزندان خود در رفتار و کردار خواهند داشت تا مادرانی که این ذهنیت را ندارند.
با آغاز تولد کودک وظایف مادر رنگ و صورت دیگری به خود می گیرد و بار مسئولیت اش سنگین تر و در عین حال لذت بخش می شود و مادر بعد از تولد کودک خود، وارد دنیای دیگر می شود و فکر و اندیشه اش و جهان بینی اش و علاقه و سلیقه و ذوقش همه و همه فرم کاملتر به خود می گیرد. او خود را در قبال کودک مسئول می بیند و از طرف دیگر خود را امانت خدا می داند.
مادران تنها وظیفه ندارند که شکم کودکان خود از غذاهای مختلف را پر سازند و یا بدن آنها را با لباسهای قشنگ و شیک بپوشانند بلکه وظیفه مهمتر آنها این است که روح کودکان خود را پر از محبت و لطف سازند. مادر علاوه بر محبت به کودک وظیفه ی حمایت و مراقبت و هدایت و سازندگی شخصیت کودک خود را به عهده دارد.
اولین محیط و مکانی که کودک در آن احساس امنیت می کند دامان مادر است. دامان مادر محیطی مملو از محبت و عاطفه و عشق به فرزند است که مراقبتی توأم با گذشت و فداکاری مادری در آن دیده می شود این دستهای پر مهر مادر است که کودک را در زندگی یاری می کند. کودک در سالهای اول زندگی موجودی است متکی که در حیاتش استقلالی ندارد و در همه جا تابع مادر است و حیات و کمالش و بسیاری از خصایص اش که در بزرگ سالی نشان می دهد به مادر وابستگی دارد و اگر در این سنین مورد توجه مادر قرار نگیرد مضطرب و افسرده می شود.
کج روی ها و انحرفات و کمبودها و مشکلات اجتماعی و رفتارهای نابهنجار بیشتر از آن کودکانی است که از مراقبت مادر محروم ماندهاند و نیز عقب ماندگی های ذهنی، کمبود هوش و ناراحتی جسمی اغلب برای کودکانی است که روابط عاطفی خود را از دست داده و از مراقبت و محبت مادری بی بهره بودهاند.
توجه و مراقبت از کودک، مورد سفارش علم و اسلام قرار گرفته است که مادر بیشتر به کودک خود توجه داشته باشد و به مراقبت همه جانبه از کودک خود بپردازد اما این مراقبت از کودک به اندازه ای نباشد که کودک شخصی کاملاً وابسته و متکی بار بیاید.
تأثیر مادر تنها مربوط به جنبه های روانی و اجتماعی مخصوص نیست؛ بلکه مادر در آشنا ساختن کودک با جامعه و زندگی جمعی نقش اساسی دارد. کودک به علت تقلید مطلق در سالهای اول زندگی از مادر این افکار را به راحتی می پذیرد و بعد مادر درصدد دفاع از آن بر می آید و به خاطر همین است که رهبری مادر در سعادت و پروش کودک نقش اساسی دارد و مادرانی که گرفتار مشاغل اداری و سرگرم دید و بازدید دوستان و مشغول خوش گذرانی افراطی خود هستند نمی توانند رسالت خود را در جامعه تحقق بخشند زیرا فرصتی برای این کار ندارند. فرزندان چنین مادرانی حقیقتاً یتیم اند و مثل بچه های یتیم و بی سرپرست در معرض خطرات و آلودگی ها و انحرافات قرار دارند. نقش تربیتی مادر به واقع در رهبری کودک خلاصه می شود زیرا که مادر با القاب و افکار و اندیشه و علایق و اهداف و آرزوها به طور کلی آینده جامعه را می سازند و زمینه را برای اصلاح یا اسناد فراهم میسازد.
هنر مادری در این است که گام به گام با رشد کودک پیش برود و نیازهایش را تأمین کند و زمینه مناسب تربیت را در او ایجاد کند و بذر تربیت را در او بکارد. مادر باید در تربیت خود هدف داشته باشد و اگر هدف نداشته باشد نباید اقدام به تربیت کودک کند. گاهی مادر به فرزند خود با زبان هدایت و گاهی عملی یعنی با رفتار خود حق و راه درست را نشان می دهد این اصیلترین و مهمترین راه تربیت است.
نویسنده: رقیه صادقی
انتهای پیام/