این لحظات و ساعات خاصی است. به افطار آخرین روز ماه خدا و ضیافت الرحمان نزدیک می شویم؛ از یک سو محزونیم از پایان یافتن یک فرصت بی نظیر دیگر برای خود سازی و خود اگاهی و خداشناسی و از سویی خرسند و طربناکیم که عیدی دیگر از اعیاد الله فرا می رسد.
خدایا تو را سپاس می گوییم که لیافت درک رمضانی دیگر را به ما بخشیدی! اشکهایمان را در سحرها و افطارها جاری ساختی؛ درد تشنگی و گرسنگی را فهمیدیم که یک عمر غافل از احوال دیگران نباشیم.
خدایا عیدی ما را تخلیه دلمان از کینه و نفرت و خشم قرار داده و تحلیه نفسمان به پرستش و نیکی و دانش آموزی و عشق. خدایا عدالت و احسان و محبت به دیگران را رزق مقسوم ما کن.
بارالها زندگی اصیل یعنی داشتن چارچوبهای مشخص حیات و ارزش مداری. از تو می خواهیم زندگی ما را حول پرسش ذات خودت، نیکی به انسانها و حیوانات و گیاهان، کسب علم و معرفت و دانش حصولی و درک علم حضوری و محبت و عشق و عاطفه به دیگران اصیل کن.
خدایا به تو پناه آوردیم و همه امید و توکلمان به لطف و محبت و مغفرت و رحمت و عنایت توست ما را نا امید از رمضان خارج مساز.
امیر دبیری مهر