یکجورِ عجیبی مهربان بود، نرمی و لطافت داشت توی برخوردهاش. آن هم با آن جماعت عربِ جاهلی، با آن جماعت تندخو و متعصب و لجوج. این نرمخویی و خوشخلقیش یک هدیه ویژه الهی بود، خودِ خدا گفته بود؛ فَبِما رَحمَه مِن الله لِنتَ لَهُم (آل عمران/ 159). با اینهمه، گاهی خدا خودش هم به شگفت میآمد از اخلاق او، به تحسینش جبریل را روانه میکرد که؛ انّک لَعلی خُلُق عَظیمٍ. (قلم/۴)
*به نقل از وبلاگ برای خاطر آیه ها