رزا بهاری شرق کارشناس مامایی و کارشناس ارشد آموزش بهداشت با بیان اینکه نخبه بودن برایش هیچ فایده ای نداشته است گفت: هیچ امکاناتی برای من به عنوان یک نخبه در نظر گرفته نشده است. هر تلاشی که برای بورسیه شدن کرده ام بی نتیجه مانده است و هیچ حمایتی برای تولید انبوه دستگاه هایی که اختراع کرده ام از من نشده است.
وی در گفتگو با خبرنگار سرویس زنان و دختران خبرگزاری برنا ، در خصوص دستگاه هایی که اختراع کرده است گفت: سال 1386 دستگاهی را برای اندازه گیری در زایمان اختراع کرده ام. این دستگاه بررسی هایی که در حین زایمان از رحم و عملکردش رخ می دهد را اندازه گیری می کند و باعث کاهش مکرر درمان مادر و آلودگی های رحمی او می شود. همچنین از لحاظ روانی نیز تاثیر فراوانی روی مادر دارد. در سال 1387 دستگاهی تحت عنوان "ایجاد اپی با بی حسی مضاعف" را اختراع کردم که طی آن هنگامی که کودک از رحم مادر خارج می شود پارگی رحم به جای قیچی توسط تیغی کوچک صورت می گیرد و همزمان با بی حسی موضعی درد را کاهش می دهد. در سال 1388 نیز دستگاه دیگری را برای "استریپ کردن محیطی" در زایمان اختراع کردم ؛ اما از آن روز تاکنون سراغ اختراع نرفته ام چون احساس می کنم فایده ای ندارد.
برای تولید انبوه اختراعم هیچ حمایتی نشدم
این بانوی نخبه کشور ادامه داد: با وجود نخبه بودن اما من هم دغدغه کار با شرایط و حقوق مکفی را دارم. من هم اینک در یک بیمارستان خصوصی به عنوان کارشناس مامایی همچون یک فارغ التحصیل ساده و با پایه حقوق 720 هزار تومان مشغول به کار هستم. زمانی که اختراعاتم را ثبت کردم و در بنیاد ملی نخبگان جذب شدم آنها فقط 3 میلیون تومان وام برای اختراعاتم به من دادند و هیچ حمایت دیگری نشدم. به من گفتند باید برای کارم یک شرکت دانش بنیان تاسیس کنم ، اما وقتی بودجه ای از هیچ ارگان دولتی برای شرکت های دانش بنیان وجود نداشته باشد ، این شرکت بود و نبودش هیچ فرقی با هم ندارد. دستگاه من هیچ مشابه داخلی و خارجی ندارد و وزارت بهداشت نیز تنها آن را تایید کرده است ولی حمایتی در جهت تولید انبوه در این خصوص نداشته ام.
مجبورم امتیاز اختراعم را بفروشم
بهاری شرق که جایزه جشنواره شیخ بهایی را نیز از آن خود کرده است سپس عنوان کرد: متاسفانه در ایران کپی رایت وجود ندارد. از طرفی خود مختار کار کردن نیز در این زمینه امکان پذیر نیست. یعنی حتماً باید یک پزشک متخصص یا عضو هیئت علمی باشی تا بتوانی دستگاهت را به نام خودت به تولید برسانی. من مجبورم این دستگاه را بفروشم و یا امتیازش را در اختیار دانشگاهم و یا استاد راهنمایم قرار دهم اما چون دوست داشتم اختراعم با امتیاز خودم شناخته شود تاکنون این کار را نکرده ام.
وی با بیان اینکه نخبگان در کشور رفته رفته دلسرد می شوند ادامه داد: من بارها برای خواندن مقطع دکترا اقدام کرده ام اما متاسفانه رشته من در کشور تنها 20 نفر می گیرد و منی که مخترع هستم در این زمینه فرقی با دیگران ندارم و هیچ سهیمه ای برای من قائل نمی شوند.
بهاری شرق در پایان افزود: دغدغه منی که 27 سال سن دارم و متاهل هستم هم مثل تمامی جوانان همسن و سالم داشتن یک شغل خوب با درآمدی مناسب است؛ در این خصوص من هم با دیگران هیچ فرقی ندارم. همسر من هم همانند من نخبه است و او هم در یک شرکت خصوصی مشغول به کار برده و حقوق ماهانه اش مثل من است. فرزندم نیز به زودی به دنیا خواهد آمد و ما هم مثل همه جوانان این مرز و بوم مشکلاتی مثل آنها داریم. امیدوارم که توجه ویژه ای به جوانان و به ویژه نخبگان جوان کشور شود تا شاهد دور شدن دلسردی از جوانان کشور باشیم.