به گزارش خبرگزاری برنا در ایلام، ترافیک میدان شهید کشوری تا میدان 22 بهمن بسیار سنگین بود و راننده ها ناراحت، باید ورزشگاه تختی را دور می زدیم تا از این ترافیک فرار کنیم، وقتی از دیوار سالن سر پوشیده ورزشگاه تختی رد می شدم صدای فریادهایی به پهنای سینه رستم به گوش می رسید، کنجکاو شده و به سراغ منبع صدا راهی شدم.
به ورزشگاه که رفتم پر افتخارترین افراد شهرم را دیدم، شیر مردان بسکتبال با ویلچر که همیشه مدال آور و غرور آفرین بودند. چند روزی از ترافیک، همهمه و ناشکری فراری شدم و در کنار جانبازان و معلولین به فریاد هایی که نه زشت و کریه بلکه به غرور عقاب هایی در پهنه آسمان گوش می دادم، گه گاهی هم مسئولین عزیز را می دیدم که پشت به بازیکننان یقه راست می کردند و تازه یادشان می افتاد که باید هندزفریشان را کنار بگذارند، چون می دانند جلوی دوربین هستند. مدتی به سراغشان نرفتم ولی دورا دور جویای احوالشان بودم، پس از گرفتن مدال طلا در لیگ دسته یک، قول هایی مبنی بر کمک از مسئولین شنیدیم و گویا با این کمک ها قرار است در لیگ برتر باز هم افتخار بیافرینند.
لیگ شروع شد و به هفته دوم رسید اما اسمی از تیم ایلام در لیست بازی ها نبود، جویای احوالاتشان شدم آخر رسم است در میان ما، تا مشکلی نباشد به یاد هم نمی افتیم، اما جوابی که از عزیزان بسکتبال شنیدم بد تر از خبر هزار شکست بود، اینکه کسی در این شهر نبوده که یارای این مردان باشد و هزینه شرکت آن ها را در این مسابقات تقبل کند.
با عرض تاسف باید بگویم قول هایی که مسئولین داده بودند همه پوچ بوده و هیچ امیدی برای بسکتبال در کار نیست، چون بازی های لیگ شروع شده و دلیر مردان ایلامی که با تیمی کاملا بومی و پر افتخار آماده ی حضور در این مسابقات بودند به دلیل عدم حمایت مسئولین ارشد و ورزشی استان، حضور در لیگ برتر بر دلشان ماند.
نمی دانم نگاه مسئولین بزرگوار به کدام گوشه از ورزش استان زوم شده که تیم بسکتبال با ویلچر استان دیگر به حاشیه رفته است.