کارشناس مطالعات منطقهای گفت: تحولات و معادلات بینالمللی در سطح منطقهای و بینالمللی و شرایط داخلی دو کشور ایران و ایالات متحده حاکی از این است دو طرف از اراده جدی و لازم برای پایان دادن به مناقشۀ هستهای برخوردارند. اما در ادامه باید دید که مقامات ایران و امریکا تا چه خواهند توانست طیف رادیکال مخالف توافق هستهای در هر دو کشور را مدیریت و کنترل کنند.
یک استاد مطالعات منطقهای در گفتگو با خبرنگار سیاسی خبرگزاری برنا، با اشاره به مذاکرات هستهای صورت گرفته در دولت یازدهم گفت: جمهوری اسلامی ایران و کشورهای 5+1 پس از طی یک دوره بن بست سیاسی در جریان مذاکرات هستهای سرانجام در 24 نوامبر 2013، بر سر برنامۀ اقدام مشترک به توافق رسیدند. در چارچوب برنامه اقدام مشترک طرفین متعهد شدند تا 20 ژوئن 2014 موانع باقیمانده را رفع و قرارداد نهایی را امضاء کنند. با این وجود دو طرف نتوانستند در شش ماهۀ اول پس از نوامبر 2013 به توافق جامع دست یابند، بر این اساس ایران و کشورهای 1+5 برای ادامۀ مذاکرات تا نوامبر 2014 توافق کردند.
قاسمی در تشریح موانع پیشروی حصول طرفین به توافق نهایی گفت: دو طرف در سه حوزه اختلاف نظر جدی دارند: حجم، سطح و میزان غنیسازی در ایران، فعالیت برخی از تأسیسات هستهای ایران از جمله فردو و آب سنگین اراک و تعداد سانیریفیوژهای فعال.
کارشناس مطالعات منطقهای در این باره افزود: دو طرف تاکنون نتوانستهاند دربارۀ فعالیت رآکتور آب سنگین اراک به توافق دست یابند. از سوی دیگر هیچ توافقی در خصوص حجم اورانیوم موجود در ایران که ممکن است طی 10 تا 15 سال آینده غنی ساز شود، انجام نگرفته است و هنوز بحث مشخصی دربارۀ زمان و نحوه لغو تحریم های ایران مشخص نشده است.
به رغم تمامی این موانع، قاسمی تأکید کرد: علیرغم تمامی این موانع طرفین در تلاشند تا بر در جریان چانهزنیهای دپلماتیک مشکلات باقی مانده را رفع و به توافق نهایی دست یابند.
استاد دانشگاههای یزد در خاتمه خاطرنشان کرد: تحولات و معادلات بینالمللی در سطح منطقهای و بینالمللی و شرایط داخلی دو کشور ایران و ایالات متحده حاکی از این است دو طرف از اراده جدی و لازم برای پایان دادن به مناقشۀ هستهای برخوردارند. اما در ادامه باید دید که مقامات ایران و امریکا تا چه خواهند توانست طیف رادیکال مخالف توافق هستهای را در هر دو کشور مدیریت و کنترل کنند.