احمد ضیایی، استاد دانشگاه و جانباز جبهه های جنگ در گفتگو با سرویس باشگاه جوانی خبرگزاری برنا می گوید: این روزها، اوایل جنگ را که دشمن به خاک ما حمله کرده بود و شرایط سختی که برای مردم ایجاد شده بود به خاطرم می آورد. گروهی از مردم خانه و کاشانه خود را رها کرده و عده بسیاری در بمباران ها جان خود را از دست دادند.
وی ادامه می دهد: من در آن دوران نوجوان بودم و از مشاهده جنگ و شرایطی که برای کشور به وجود آمده بود، تاسف می خوردم. جوانان آن دوره تلاش می کردند تا درد و آلام مردم را کاهش دهند. در آن شرایط بهترین کاری که از دست آنها برمی آمد دفاع از جان و ناموس کشور بود.
احمد ضیایی خاطرنشان می کند: من هم مانند بسیاری از جوانان آن دوران، وارد جبهه های جنگ شدم و تلاش کردم جلوی دشمن بایستم و او را از خاک کشور بیرون کنم.
وی بیان می کند: در جلسات و محافلی که با دوستان هم رزم در جبهه های جنگ برگزار می کنیم، همواره از دوران جنگ به خوشی یاد می کنیم. با وجود سختی هایی مانند مجروحیت ها، شهادت دوستان، گرسنگی، بی خوابی و مشقت های فراوان در دل بیابان در آن دوران حلاوتی وجود داشت.
این جانباز می گوید: زمانی که با دوستان درباره جنگ صحبت می کنیم آن را بهترین دوران زندگی خود می دانیم. خدا توفیق داد که در جنگ حضور پیدا کنیم. اگر چه یاد دوستان شهید، سبب حسرت توصیف ناپذیری می شود زیرا از دوستان شهیدمان عقب ماندیم.
او در ادامه بیان می گوید: در دوستان همرزم خود هرگز ندیدم کسی از حضور در جبهه های جنگ پشیمان شده باشد. با وجود تمام مشقت ها همواره در کنار هم بودیم و با دوستان سختی ها را تحمل می کردیم. پیروزی ها را نیز به همراه یکدیگر جشن می گرفتیم.