به گزارش خبرنگار برنا از اینچئون، برای ما که دوره گذشته بازی های آسیایی را دیده ایم و خوب اتفاقات آن را به یاد داریم، آنچه در اینچئون رخ می دهد معنای واقعی تعامل و مدیریت است. چهار سال پیش درست همین روزها بوده که در گوانگجو مدام پشت سر هم مدال صید می کردیم و در جدول بازی ها بالا و بالاتر می رفتیم اما به موازات این موفقیت ها، مدیران ورزشی ایران از یکدیگر دور و دورتر می شدند.
چهار سال پیش علی سعیدلو در قامت رئیس سازمان تبریت بدنی وقت و محمد علی آبادی در قامت رئیس کمیته ملی المپیک که هر دو از مدیران رده بالای دولت دهم به شمار می رفتند و مورد وثوق شخص رئیس جمهور وقت بودند، در گوانگجو چنان علیه هم جبهه می گرفتند که این نکته از چشم رسانه های خارجی و حتی مسئولان شورای کمیته ملی المپیک آسیا دور نماند.
دو مدیری که هر کدام سهم خود را از این موفقیت ها طلب می کردند و به هیچ عنوان یکدیگر را قبول نداشتند و این رفتار خصمانه آشکار و علنی بدل به سوژه ای زرد برای رسانه های بیگانه شده بود. دو مدیری که پشت به هم می نشستند و برای اهدای مدال به ورزشکاران ایرانی با هم مسابقه داشتند و همدیگر را کنار می زدند!
چهار سال بعد و یکسال پس ار روی کار آمدن دولت تدبیر و امید ماجرا کاملا برعکس شده. اتفاقی که امروز در اینچئون رخ می دهد به هیچ وجه قابل قیاس با اتفاقات 4 سال گذشته نیست. اتفاقی که نشانه های آن را ابتدا در انتخابات آزاد کمیته ملی المپیک دیدیم و تعامل کم نظیری که میان وزارت ورزش و جوانان و کمیته ملی المپیک برای بازی های آسیایی اینچئون بوجود آمد. تعاملی که نقطه عطف آن در اینچئون متبلور شد.
آنجا که وزیر ورزش و جوانان دوشادوش رئیس کمیته ملی المپیک از سالنی به سالن دیگر می رود و ار ورزشکاران حمایت می کند و این تعامل به اندازه ای بی نظیر است که عکس های دونفره دکتر گودرزی و مهندس هاشمی روی جلد رسانه ها می نشیند.
گودرزی به این تعامل و سلسله مراتب و البته قواعد به اندازه ای پایبند است که حتی حاضر نیست در مراسم اهدای مدال شرکت کند و این ماموریت را به نهاد مستقیم یعنی کمیته ملی المپیک واگذار می کند.
وزیری که تنها برای حمایت و همراهی ورزشکاران ایران به اینچئون آمده و با رفتارش نشان می دهد که قانون گرایی و حفظ شان و جایگاه کمیته ملی المپیک ایران برای او یک اصل است.