پیروزی «آنتونیو ژوزه سگورو» در دور دوم انتخابات ریاستجمهوری پرتغال، فراتر از یک جابهجایی ساده در قدرت است. این انتخابات در شرایطی برگزار شد که اروپای غربی تحت فشارهای بیسابقه ناشی از بحران مهاجرت و تورم اقتصادی قرار داشت و حزب راست افراطی «شگا» (Chega) به رهبری آندره ونتورا امیدوار بود با سوار شدن بر موج نارضایتیها، لیسبون را به سنگر جدید ناسیونالیسم در اروپا تبدیل کند. با این حال، مشارکت بالای شهروندان و ائتلاف نانوشته احزاب میانه، مانع از سقوط این کشور به دامن افراطگرایی شد. سگورو در اولین سخنرانی خود پس از پیروزی، این نتیجه را «نه بزرگ به تفرقه» و «تعهد دوباره به ارزشهای دموکراتیک اتحادیه اروپا» نامید.
این تحول در اروپای غربی، پیامی مستقیم به احزاب مشابه در فرانسه و آلمان ارسال کرد که خود را برای رقابتهای انتخاباتی آینده آماده میکنند. تحلیلگران سیاسی معتقدند شکست راستگرایان در پرتغال، استراتژیهای تهاجمی جریانهای ملیگرا در پارلمان اروپا را تضعیف خواهد کرد. در حالی که کشورهای همسایه مانند اسپانیا با دقت این تغییرات را رصد میکنند، بروکسل از این نتیجه به عنوان یک «نفس راحت» یاد کرده است. پیروزی سگورو به معنای تداوم سیاستهای حمایتی اجتماعی و تقویت همکاریهای دفاعی مشترک اروپایی است که در دوران بحرانهای کنونی، اولویتی حیاتی برای ثبات منطقه است.
از سوی دیگر، این گزارش حاکی از آن است که چالشهای رئیسجمهور جدید بلافاصله آغاز خواهد شد. او باید با پارلمانی دست و پنجه نرم کند که همچنان تحت تأثیر دوقطبیسازیهای شدید دوران انتخابات است. با این حال، پیروزی او در نهم فوریه ۲۰۲۶، جایگاه پرتغال را به عنوان یکی از باثباتترین دموکراسیهای جنوب اروپا تثبیت کرد. این اتفاق در زمانی رخ میدهد که اروپا به شدت به رهبرانی نیاز دارد که بتوانند میان منافع ملی و تعهدات بینالمللی توازن برقرار کنند؛ امری که سگورو در دوران مبارزات انتخاباتی خود، وعده تحقق آن را داده بود.
انتهای پیام/