حمید رضا خالدی_ خبرگزاری برنا؛بر اساس ابلاغیههای رسمی برای رمضان ۱۴۰۴، نرخ مصوب هر کیلو زولبیا و بامیه درجه یک در تهران حدود ۴۹۵ هزار تومان و برای واحدهای درجه دو ۴۴۵ هزار تومان تعیین شده است. اما این فقط ظاهر ماجراست. با گشتی در شیرینی فروشیهای مناطق مختلف تهران، اعدادی به چشم میخورند که هیچ شباهتی به این مصوبات ندارند. در قنادیهای معروف و برند، قیمت هر کیلو زولبیا و بامیه که با زعفران و روغن مرغوب تهیه شده، به راحتی از مرز ۸۰۰ هزار تومان عبور کرده و در برخی ویترینهای خاص، قیمتهای نزدیک به یک میلیون تومان هم دیده میشود.
در بخش آش و حلیم هم وضعیت مشابهی حاکم است. در حالی که نرخهای دولتی حلیم را کیلویی حدود ۲۴۰ تا ۲۹۰ هزار تومان و آش رشته را حدود ۲۱۰ هزار تومان اعلام کردهاند، اما در واقعیت بازار، خرید یک سطل حلیم معجون ممتاز برای یک خانواده، بین ۳۵۰ تا ۴۵۰ هزار تومان هزینه دارد. تفاوت قیمتها در شمال و جنوب شهر به قدری فاحش است که به نظر میرسد هر واحد صنفی بر اساس اجاره بها و منطقه خود، نرخ جداگانهای تعیین میکند.
کاهش ۵۰ درصدی مصرف؛ زنگ خطری که به صدا درآمد
علی بهرهمند، رئیس اتحادیه قنادان، در آخرین اظهار نظر خود اعلام کرده است که میزان مصرف زولبیا و بامیه نسبت به سالهای گذشته حدود ۵۰ درصد ریزش داشته است. او معتقد است که حذف ارز ترجیحی و چند برابر شدن قیمت مواد اولیهای مثل شکر، روغن و آرد باعث شده تا قیمت تمام شده به شدت بالا برود. به گفته او، وقتی قیمت سهمیههای دولتی از بازار آزاد هم گرانتر است، قناد چارهای جز افزایش قیمت ندارد، هرچند که نتیجه آن خلوت شدن مغازهها باشد.
وقتی شیرینی تلخ می شود
سعیده، شهروندی که در حال قیمت گرفتن از یک قنادی در مرکز شهر است، میگوید: "باورکردنی نیست که برای نیم کیلو بامیه باید ۲۵۰ هزار تومان بدهم. با این پول قبلا میشد کل سفره افطار را چید. امسال تصمیم گرفتیم کلاً زولبیا را حذف کنیم یا فقط برای دلخوشی بچهها مقدار خیلی کمی بخریم. الان حلیم و زولبیا شده مثل طلا، باید با احتیاط خرید کرد. "
محمود، بازنشستهای که در صف آش فروشی ایستاده، هم گلایه دارد: "قیمتها یک طرف، افت کیفیت هم یک طرف. آشهایی که بیشتر آب هستند تا حبوبات و حلیمهایی که دیگر طعم گوشت نمیدهند. وقتی قیمت را اینقدر بالا میبرند، حداقل کیفیت را حفظ کنند. اما انگار هم قیمت بالا رفته و هم برکت از این غذاها رفته است. "
بازار سیاه و کیفیتهای زیرپلهای
گرانی بیش از حد در واحدهای رسمی، باعث داغ شدن بازار دست فروشها و کارگاههای غیرمجاز شده است. در حاشیه خیابانها زولبیاهایی با قیمتهای ارزانتر عرضه میشود که در شرایط کاملا غیربهداشتی و با روغنهای سوخته و چند بار مصرف تولید می شوند. مردم هم که توان خرید از قنادیهای معتبر را ندارند، ناچار به سمت این محصولات می روند که سلامت آنها را به شدت تهدید می کند.
حذف خاطره های دیروز
همانطور که گفته رمضان امسال در حالی آغاز شده که سفرههای افطار تحت فشار تورم، در حال از دست دادن رنگ و بوی سنتی خود هستند. وقتی قیمت سادهترین اقلام این ماه به ارقام نجومی می رسد، نه تنها اقتصاد صنفهای مرتبط آسیب میبیند، بلکه نشاط اجتماعی و آیینهای مذهبی هم تحت تاثیر قرار میگیرند. نظارتهای فعلی نتوانسته جلو شکاف قیمتی بین مناطق مختلف را بگیرد و به نظر میرسد برای حفظ این سنتهای کهن، نیاز به حمایتهای جدی تری از سوی دولت در تامین مواد اولیه ارزان قیمت است تا این اقلام که یادآور روح سنتی رمضان است؛ سفره افطار تبدیل نشود!
انتهای پیام/