نه به جنگ علیه ایران؛ از سرآگاهی

جنگ نه توسعه می‌آورد و نه دموکراسی. تجربه‌های تاریخی بار‌ها نشان داده‌اند که مداخله نظامی، اگر به اهداف اعلامی خود برسد، به فروپاشی نظم و فوران خشونت ختم می‌شود؛ و اگر ناکام بماند، ویرانی برجا می‌گذارد و وضعیتی وخیم‌تر از امروز را تثبیت می‌کند. در هر دو حالت، حاصل چیزی جز نکبت نیست. از دلِ درد و رنجِ از دست دادن فرزندان وطن باید پایه‌ای برای آینده‌ای بهتر ساخت، نه بهانه‌ای برای تداوم چرخه خون. خون‌طلبان، جنگ‌افروزان و رویا‌فروشانی که در هر کجای جهان ریختن خون را ابزار پیشبرد اهداف خود — از جمله ضربه زدن به ایران — می‌کنند، هرگز جامعه‌ای بهتر نمی‌سازند. جنگ، جز ویرانی و از دست رفتن جان‌های پاک ایرانی، ثمری ندارد. چقدر غم‌انگیز است که جریانی، ماندن در قدرت را در فضای جنگ جست‌و‌جو می‌کند؛ و هم‌زمان، وطن‌فروشانی نیز در آرزوی جنگ‌اند تا با تاج و تختی از خون، بر سر کار آیند. این دو، اگرچه در ظاهر متقابل‌اند، اما در یک چیز مشترک‌اند: بی‌اعتنایی به جان انسان و آینده این سرزمین. حتی در سخنان سربسته ترامپ نیز می‌توان نشانه‌های این واقعیت را دید: شر در راه است. اما گفتن «نه به جنگ» نه از سر ترس است و نه ساده‌لوحی. رد کردن جنگ، تأیید نارسایی‌های عمیق و رفتار‌های غیرقابل قبول هم نیست. اما جنگ هم درمان درد‌ها نیست؛ بلکه آنها را عمیق‌تر، گسترده‌تر و ماندگارتر می‌کند. هنوز هم می‌توانیم با عقلانیت ومدارا راه برون رفت از انسداد‌ها را بیابیم هرچند با دشواری؛ بیایید با عقلانیت، نه به جنگ را فریاد کنیم: نه به جنگ؛ از سر آگاهی.

انتهای پیام/