به گزارش برنا؛مشاهدات میدانی نشان میدهد که از نیمه اسفند، مراجعات به داروخانههای شبانهروزی بیش از ۵۰ درصد افزایش یافته است. اما این شلوغی، لزوماً به معنای افزایش بیماری نیست؛ بلکه ناشی از «اضطرابِ تامین» است. بیماری که نیاز به انسولین یا داروهای کنترل فشار خون دارد، ترجیح میدهد به جای سهمیه یکماهه، با اصرار و التماس، ذخیره سه ماهه را تهیه کند. دکتر امین صادقی، داروساز، میگوید: «ما با پدیده انبار کردن خانگی مواجهیم. مردم میترسند که در پانزده روز ابتدایی فروردین، شرکتهای پخش به خواب زمستانی بروند و جان عزیزانشان به خطر بیفتد.»
گره کورِ توزیع در تعطیلات
بحرانِ اصلی نه در خط تولید، بلکه در «لجستیک» نهفته است. سیستم توزیع دارو در ایران هنوز نتوانسته است خود را با ساختار تعطیلات نوروزی سازگار کند. وقتی انبار شرکتهای پخش بزرگ از ۲۸ اسفند تا ۵ فروردین نیمهتعطیل میشوند، بار اصلی درمان کشور بر دوش چند داروخانه شبانهروزی محدود میافتد که آنها هم با چالش نقدینگی برای خریدِ انبارِ حجیم روبرو هستند. اینجاست که «اقتصاد سلامت» با «امنیت روانی» اصطکاک پیدا میکند. کارشناسان معتقدند تا زمانی که نقدینگی داروخانهها در پیچخم طلبهای بیمهای گیر باشد، آنها توانِ انبارسازی برای روزهای بحرانی عید را نخواهند داشت.
فرشتگانِ خسته در پشت شیشهها
اما در این ماراتن، نباید از خستگیِ مفرط کادر درمان غافل شد. داروسازانی که باید در لحظه تحویل سال، به جای سفره هفتسین، روبروی نسخههای الکترونیکی و بیمارانی عصبانی
باشند که گاهی خشمِ ناشی از کمبود دارو را بر سر آنها خالی میکنند. یکی از تکنسینهای داروخانه میگوید: «سختترین لحظه برای ما زمانی است که باید به چشمان نگرانِ یک همراهِ بیمار خیره شویم و بگوییم: موجود نداریم؛ بعد از تعطیلات بیایید.»
پنجرهای به سوی راهکار
با این حال، در سال ۱۴۰۴ کورسوهای امیدی هم دیده میشود. گسترشِ «پلتفرمهای نوبتدهی و رزرو دارو» و فعال شدنِ «کشیکهای لجستیک هوشمند» در برخی استانها، باعث شده تا بخشی از این ترافیکِ حضوری به فضای مجازی منتقل شود.
نوروز ۱۴۰۵ میتواند نقطه عطفی برای اصلاح زنجیره تأمین دارو باشد. دیتوکس و خانهتکانیِ واقعی، باید در ساختارهای مدیریتی ما اتفاق بیفتد تا «حقِ دسترسی به درمان» فدای تقویم و تعطیلات نشود. سلامتی، تعطیلیبردار نیست و نبضِ سبز داروخانهها باید در تمام دقایقِ سال، بدون لکنت و با اطمینان خاطر بتپد. سال نو، زمانی مبارک خواهد بود که هیچ پدری در نیمهشبِ عید، درماندهی یک جعبه قرص در خیابانهای خلوت شهر نباشد.
انتهای پیام/