چین، هند، کره جنوبی، ژاپن و کل آسیای جنوب شرقی و جنوبی از ذخایر زغال سنگی که در سالهای اخیر ایجاد کردهاند، استفاده میکنند. اصرار آنها بر اینکه تنوع و امنیت انرژی مهمتر از کاهش انتشار گازهای گلخانهای است، نتیجه داده است، زیرا قیمتهای لحظهای گاز طبیعی مایع (الانجی) در آسیا ۷۰ درصد افزایش یافته و به بالاترین حد خود در سه سال گذشته رسیده است و تعداد کمی از کشورها در آسیا و اقیانوسیه میتوانند از عهده پرداخت آن برآیند.
زغال سنگ نمیتواند به طور کامل جایگزین عرضه گاز از دست رفته شود، اما یک سپر دفاعی مطلوب ایجاد کرده و به آسیا کمک میکند تا از بزرگترین اختلال عرضه در بازارهای انرژی عبور کند. در روزهای اولیه جنگ، قطر اعلام کرد که تولید الانجی را در راس لفان، بزرگترین مجتمع مایعسازی گاز جهان، متوقف میکند و به مشتریان خود اطلاعیههای فورس ماژور صادر کرد.
از آنجایی که تردد از طریق تنگه هرمز عملا مسدود شده، شوک عرضه الانجی به آسیا فوری است، زیرا در مجموع ۸۵ درصد از صادرات الانجی قطر به این منطقه وارد میشود.
آسیا در بحبوحه رقابت مجدد برای عرضه، بیشترین محمولههای الانجی با مقاصد انعطافپذیر را از اروپا جذب میکند. اما قیمتها آنقدر بالا رفته است که بسیاری از کشورهای منطقه فقط در صورت لزوم خرید میکنند تا از شرایط اضطراری اجتناب کنند.
لورا پیج، مدیر بخش الانجی و گاز طبیعی شرکت اطلاعات انرژی کپلر، هفته گذشته نوشت: «جنوب آسیا آسیب پذیرترین منطقه در برابر هرگونه اختلال ترافیکی در تنگه هرمز است. در سال ۲۰۲۵، حدود ۵۳ درصد از واردات الانجی هند، ۷۲ درصد از واردات بنگلادش و ۹۹ درصد از واردات پاکستان از کشورهای قطر و امارات متحده عربی تامین شده است. اگر اختلال ادامه یابد، احتمالا تعدیل از طریق تخریب تقاضا به جای خرید جایگزین انجام خواهد شد، زیرا بعید است پاکستان و بنگلادش از قطر و امارات متحده عربی را با قیمتهای فعلی خریداری کنند در حالی که هند به طور فزایندهای به قیمت حساس میشود.»
کاهش مصرف گاز و تغییر سوخت و بازگشت به تولید برق با استفاده از زغال سنگ حرارتی، بخشی از راهحل آسیا است.
بر اساس گزارش اویل پرایس، قیمت زغال سنگ نیز از زمان آغاز جنگ در خاورمیانه افزایش یافته است، اما این افزایش حدود ۱۴ درصد و بسیار کمتر از جهش ۷۰ درصدی قیمت الانجی در بازار نقدی بوده است.
انتهای پیام