محمد فوقانی عکاس با سابقه سینما و رئیس انجمن عکاسان سینمای ایران طی متنی درباره ایران نوشت.
در متن این هنرمند آمده است:
«ایران برای من همانند نوری است که از پس پردهای نازک میتابد، نه میسوزاند و نه فریاد میزند. تنها آرام، انگار یک یادگار قدیمی فیروزهای رنگ که هنوز نبض دارد و گرم مانده است.
گاهی در دل شب، وقتی همه صداها خاموش میشوند، حس میکنم این خاک در رگهایم نفس میکشد، مثل مادری که فرسنگها دور است، اما دستش هنوز روی پیشانیات مانده و مراقب توست و یادم میاندازد که ریشههایم هنوز زندهاند.
در جادههای طولانیاش قدم که میزنم، سایهام با من همگام میشود و خاطراتی را بر دوش میکشاند و من بهتزده نمیدانم این خاطرات از من هستند یا از نسلهایی که پیش از من شکل گرفتند و رهرو همین باد بودند. شفای این خاک همین است: مه نرمی که مرز میان من و گذشتهام را محو میکند.
مادرم ایران زمین رد قصههایی دارد که از نسلها عبور کرده تا به من رسیدهاند، قصههایی که نه میتوان فراموش کرد و نه میتوان از آنها گریخت. عشق به مادر تنها یک واژه نیست شبیه انعکاس نور روی آب است، چیزی که نمیتوان گرفت، اما اگر نباشد تصویر جهان ناقص میشود.
ایران عزیزم تو آن سکوتی هستی که میان هر ضربان میگذرد، دیده نمیشود، اما اگر نباشی زندگی از ریتم میافتد ....
دوستت دارم و بر خاک مقدست بوسه میزنم ....»
انتهای پیام/