به گزارش خبرگزاری برنا خراسان شمالی ،زندگی در سیاهچادرهای خراسان شمالی، میراث قرنها کوچ و همزیستی با طبیعت، این روزها بیش از هر زمان دیگری در پیچوخم مشکلات اداری و زیرساختی گرفتار شده است.
مهمترین چالش، کمبود سهمیه آرد است. سهمیه فعلی ماهانه ۱۸۴ تن برای عشایر استان در حالی دیگر پاسخگوی نیاز رو به رشد جمعیت انسانی و دامی نیست. بسیاری از خانوادهها به دلیل نقص یا نبود دفترچه عضویت، حتی از همین مقدار اندک نیز بیبهرهاند.
دومین معضل، وضعیت ایلراههاست. مسیرهای کوچ که زمانی امن و هموار بودند، امروز یا تخریب شدهاند یا زیر کشت رفتهاند. عشایر ناچارند از جادههای اصلی عبور کنند؛ مسیری که هر لحظه خطر تلفات دام را به همراه دارد.
سوم، زیرساختهای فرسوده: نبود پنلهای خورشیدی، فرسودگی تانکرهای آبرسانی و دغدغه حقابه از چشمههای محلی، زندگی را با بیقراری جایگزین آرامش دیرینه کرده است. شبها نیز نگرانی از ایمنی آغلها و داراییها به فهرست دغدغهها اضافه میشود.
با این حال، عشایر همچنان امیدوارند. حضور مسئولان در منطقه و قولهایی برای افزایش سهمیه آرد، بهسازی مسیرها و نوسازی تجهیزات، روزنهای از نور گشوده است. همچنین ضرورت توجه به آموزش فرزندان عشایر، کودکانی که رؤیاهای بزرگی در دل کوچ دارند ، بیش از پیش احساس میشود.
زندگی عشایری در خراسان شمالی فقط یک سبک معیشت نیست؛ میراثی زنده و روایتی از صبوری انسانی است. اگر حمایتهای حداقلی (از آرد و راه گرفته تا امنیت و آموزش) تأمین نشود، شاید روزی صدای زنگولهها در دشتهای این دیار برای همیشه خاموش شود.