مرتضی مکی، کارشناس مسائل بینالملل، در گفتوگو با خبرگزاری برنا، در ارزیابی خود از تداوم بسته ماندن تنگه هرمز و محاصره دریایی آمریکا اظهار کرد: اقدام غافلگیرکننده جمهوری اسلامی ایران در بستن تنگه هرمز، پیامدهای گستردهای در سطح جهان به دنبال داشته است. این اقدام موجب افزایش قابل توجه قیمت نفت، فرآوردههای نفتی و همچنین محصولات پتروشیمی در بازارهای جهانی شد. آمریکاییها پس از ناکامی در بازگشایی تنگه، کوشیدند با اعمال محاصره دریایی، فشار بیشتری بر ایران وارد کنند تا شاید در میز مذاکره به اهداف حداکثری خود برسند؛ اما این سیاست، برخلاف انتظارشان، به تشدید تبعات جهانی و افزایش بیثباتی در بازار انرژی انجامید.
وی درباره تأثیر شوک واردشده به بازار جهانی بر سیاستهای آمریکا گفت: همین شوک و ناپایداری که در واشنگتن مشاهده میشود، از جمله در انتشار توییتهای متناقض از سوی ترامپ، نشاندهنده آثار این سیاست و فشارهای داخلی و بینالمللی واردشده بر دولت و سیاستگذاران آمریکاست. ایالات متحده نتوانسته است اهداف خود را در قبال ایران محقق کند و سیاستهای تحمیلی آن با مقاومت جمهوری اسلامی مواجه شده است.
این کارشناس مسائل بینالملل درباره چشمانداز تنش میان ایران و آمریکا تصریح کرد: این منازعه صرفاً از طریق مذاکره و توافق قابل حل است و بعید به نظر میرسد آمریکا بتواند اقداماتی فراتر از فشارهای فعلی برای تغییر رفتار ایران انجام دهد. شرایط کنونی به زیان آمریکاست؛ هرچه مدت زمان تنش و آتشبس ناپایدار طولانیتر شود، اهداف حداکثری این کشور در مذاکرات دور از دسترستر خواهد شد. مقاومت مردم ایران و ظرفیتهای اقتصادی و اجتماعی کشور نشان داده است که ایران توان ایستادگی در برابر فشارهای خارجی را دارد.
وی ادامه داد: آمریکا در مواجهه با مقاومت ایران و حضور فعال مردم در عرصههای مختلف، نتوانسته به خواستههای خود دست یابد. تجربه نشان داده است که هرگونه تجاوز یا اعمال فشار فراتر از وضعیت کنونی، نهتنها کمکی به تحقق اهداف آمریکا نمیکند، بلکه شرایط را بیش از پیش به زیان این کشور رقم خواهد زد.
مکی در پایان خاطرنشان کرد: با نزدیک شدن به رقابتهای انتخاباتی کنگره آمریکا و برگزاری مسابقات جام جهانی فوتبال، فشار سیاسی داخلی بر سیاستهای تنشزا در منطقه خلیج فارس افزایش خواهد یافت. تداوم این وضعیت، قطعاً به زیان هر دو حزب جمهوریخواه و دولت ترامپ خواهد بود و امید میرود آمریکا نتواند از طریق دیپلماسی اجبار، اهداف تحمیلی خود را پیش ببرد.
انتهای پیام/