به گزارش خبرگزاری برنا از مرکزی ، «عطیه میرآقاجانی» در یادداشتی تحلیلی، با تأکید بر کارکرد جامعهشناختی هلال احمر در جریان جنگ چهلروزه، این جمعیت را نمونهای برجسته از «نهاد میانجیِ مورد اعتماد» معرفی کرد که در شرایط فروپاشی نظم عادی، کارکرد تثبیتکننده داشته است.
میرآقاجانی، پژوهشگر و جامعهشناس فرهنگی، گفت: در شرایط جنگ چهلروزه، حضور سازمانیافته و بیطرف امدادگران هلال احمر به بازتولید سرمایه اجتماعی مبتنی بر اعتماد و همبستگی کمک کرد و امروز اعتماد عمومی به این نهاد، حاصل عملکرد تاریخی آن است.
میرآقاجانی با اشاره به نقش هلال احمر در بحرانها اظهار داشت: «در تحلیل جامعهشناختیِ بحرانها، یکی از مهمترین عوامل حفظ انسجام اجتماعی، وجود نهادهای میانجیِ مورد اعتماد است. در جریان جنگ چهلروزه، جمعیت هلال احمر ایران نمونهای برجسته از چنین نهادی بود که فراتر از نقش امدادی، کارکردی اجتماعی و نمادین بر عهده گرفت.»
وی افزود: در آن شرایط، اضطراب جمعی، نااطمینانی و گسستهای روانی افزایش یافته بود، اما حضور سازمانیافته و بیطرف امدادگران هلال احمر به بازتولید «سرمایه اجتماعی» یاری رساند. این سرمایه مبتنی بر اعتماد، همبستگی و شبکههای حمایتی است که در بحرانها به شدت آسیبپذیر میشوند. عملکرد میدانی هلال احمر از امدادرسانی تا حمایتهای روانی، نه تنها پاسخ به نیازهای فوری بود، بلکه نوعی بازسازی اعتماد عمومی به امکان مدیریت بحران در سطح ملی را رقم زد.
این پژوهشگر فرهنگی خاطرنشان ساخت که از منظر نظریه کارکردگرایی، هلال احمر در موقعیت جنگی نقشی انسجامبخش ایفا کرد: «با کاهش احساس بیپناهی و بینظمی، به تثبیت هنجارهای همیاری و نوعدوستی یاری رساند. کنش داوطلبانه امدادگران، بازنمایی عینی از “همبستگی ارگانیک” در جامعه معاصر ایران بود؛ جایی که تخصص، سازماندهی و تعهد اخلاقی در کنار یکدیگر قرار گرفتند.»
میرآقاجانی تأکید کرد: اعتمادی که امروز در افکار عمومی نسبت به هلال احمر مشاهده میشود، محصول عملکردی تاریخی و مستمر است، اما در بزنگاههایی چون جنگ، این اعتماد به شکلی فشرده و عینی بازتولید میشود. «در ذهن جمعی ایرانیان، نشان هلال احمر صرفاً نماد امدادرسانی نیست، بلکه دلالتگر امنیت روانی، مسئولیتپذیری اجتماعی و تداوم انسانیت در شرایط خشونتآمیز است.»
وی در پایان با اشاره به هفته جهانی هلال احمر گفت: این مناسبت فرصتی برای بازخوانی کارکرد اجتماعی این نهاد است؛ امدادگرانی که در دل بحران، خود جانپناه مردم شدند و پیوندهای اجتماعی را ترمیم و تقویت کردند.