به گزارش برنا از اصفهان، در فوتبال، رختکن فقط محلی برای عوض کردن لباس، مرور تاکتیک یا شنیدن آخرین توصیههای مربی نیست. رختکن، در بسیاری از مواقع، قلب تپنده یک تیم است؛ فضایی که اضطراب، امید، شکست، انگیزه و تصمیم، همزمان در آن جریان پیدا میکند. به همین دلیل، هر تغییری در این فضا، بهویژه اگر رنگ و بوی نمادین داشته باشد، میتواند معنایی فراتر از ظاهر پیدا کند.
اینکه نام رختکن تیم ملی فوتبال ایران به «میناب ۱۶۸» تغییر کرده، از همان جنس اتفاقهایی است که باید با دقت خوانده شود. در نگاه اول، شاید این فقط یک نامگذاری تازه به نظر برسد؛ اما در سطحی عمیقتر، چنین انتخابی میتواند تلاشی باشد برای پیوند دادن تیم ملی با یک حافظه مشترک، یک نشانه جغرافیایی یا روایتی که قرار است بیش از پیش به هویت جمعی معنا بدهد.
تیم ملی، برخلاف باشگاهها، فقط متعلق به یک شهر یا گروه مشخص نیست. تیم ملی، محل تلاقی احساسات میلیونها نفر با پیشینهها، سلیقهها و زیستهای متفاوت است. از همین رو، هر نشانهای که در اطراف آن ساخته میشود، باید بتواند این «ما»ی بزرگ را نمایندگی کند. اگر «میناب ۱۶۸» حامل چنین ظرفیتی باشد، نامگذاری رختکن میتواند اقدامی هوشمندانه تلقی شود؛ اقدامی که میخواهد به بازیکنان یادآوری کند پیراهنی که بر تن دارند، تنها یک لباس ورزشی نیست، بلکه بار معنایی یک ملت را با خود حمل میکند.
از سوی دیگر، فوتبال امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند روایت است. دیگر فقط نتیجه مسابقه نیست که در ذهنها میماند؛ بلکه این داستانها، نشانهها و جزئیاتاند که یک تیم را در حافظه عمومی ماندگار میکنند. از این منظر، «میناب ۱۶۸» میتواند بخشی از برندسازی معنایی تیم ملی باشد؛ تلاشی برای اینکه حتی رختکن نیز واجد شخصیت، قصه و هویت شود.
در نهایت، «میناب ۱۶۸» میتواند یادآور این نکته باشد که فوتبال فقط در زمین بازی نمیشود. بخشی از آن در ذهنها، در نشانهها و در روایتهایی شکل میگیرد که پیرامون تیم ساخته میشود. اگر این نام بتواند حس تعلق، غرور و همدلی را تقویت کند، آنوقت رختکن تیم ملی دیگر فقط یک اتاق نخواهد بود؛ به مکانی تبدیل میشود که پیش از شروع هر مسابقه، معنای «ایران» در آن مرور میشود.
انتهای پیام