معصومه رامهرمزی، خاطره نویس جنگ در اینباره به خبرنگار ادبیات برنا گفت:زنان به اندازه مردان در جنگ سهم داشتهاند و هر ملتی اگر بخواهد یک واقعیت اجتماعی را به تصویر بکشد، باید از همه کسانی که در این واقعه سهم یا حضور داشتهاند یاری گیرد.
وی افزود: اگر همه زوایای جنگ به عنوان یک واقعیت اجتماعی نشان داده نشود، بخشی از حقیقت پنهان میماند. زنان بسیاری در متن جنگ حضور داشتند و برخی دیگر نیز در پشت جبههها نقش موثری ایفا کردهاند، بعضی نیز در متن جنگ وجبههها حضور نداشتند، اما به عنوان خانوادههای متاثر از جنگ و مرتبط با رزمندهها نقشی بزرگی در تقویت رزمندهها داشتهاند. همه زوایای جنگ باید به یک اندازه پررنگ شود به هر بخشی از آن از بیشتر پرداخته شود، قسمتی از واقعیت از دست میرود.
نویسنده کتاب " یکشنبه آخر" توجه به مسئله خاطره نویسی جنگ را وابسته به میزان احساس نیازافراد ، ارتباط آنها با جامعه و درک نیازهای نسل جوان دانست و گفت: زنان متاسفانه در حوزه خاطره نویسی اعتماد به نفس لازم را ندارند، آنها جنگ را تنها محدود به میدان نبرد میدانند و از همین روی خاطرات خود را ناچیز میانگارند، و باور نمیکنند که این خاطرات تا چه میزان برای نسل امروز جذاب است و تازمانی که چنین تصوری در بسیاری از زنان وجود دارد، بخشی از جنگ در سایه فراموشی باقی میماند.
رامهرمزی تاکید کرد: جنگ پدیدهای است که به یک مکان خاص و جغرافیای ویژه محدود نمیشود و دامنه گسترش آن فرازمانی است.
وی با اشاره به اهمیت رشد مطالعات و تحقیقات در حوزه جنگ توضیح داد: خاطره نویسی بخشی از ادبیات جنگ است و برای ارتقا این ادبیات باید پژوهشهای خود را در حوزه جنگ پیش برده از این طریق امکان بیشتری برای سوژهیابی فراهم کنیم و به خاطرات جهتی برای شکافتن و نه تکرار بدهیم.
این خاطره نویس جنگ در پایان درباره ویژگی آثار خاطره نویسان زن گفت: ادبیات کلامی، و نوع نگاه آنان به جنگ متفاوت است. روایت زنان عاطفی و نگاه آنها به جنگ از دریچه زندگی است در حالی مردان نگاهی نظامی دارند.