وقتی کارلو آنچلوتی در موزه آینده شهر ریو نام مهاجمان تیم ملی برزیل را یکییکی اعلام میکرد، همه منتظر یک اسم بودند؛ اسمی که ماهها درباره حضور یا عدم حضورش بحث شده بود. سکوت سالن زمانی شکست که سرمربی ایتالیایی گفت: نیمار، سانتوس. همان لحظه فضای مراسم منفجر شد؛ تشویقی بلند، شبیه شبهای تاریخی ماراکانا. نیمار برگشته بود؛ نه فقط به تیم ملی، بلکه به مرکز توجه فوتبال برزیل.
دعوت دوباره ستاره ۳۴ ساله برزیلی، مهمترین تصمیم فنی آنچلوتی از زمان قبول هدایت سلسائو به حساب میآید. نیمار نزدیک به سه سال از تیم ملی دور بود؛ دورانی که بیشتر با مصدومیت، افت بدنی، حاشیه و تردید درباره آیندهاش همراه شد. بسیاری تصور میکردند دوران او در تیم ملی عملا به پایان رسیده، اما بازگشت به سانتوس همهچیز را تغییر داد.
نیمار در ماههای اخیر، آرامآرام نشانههای احیای دوباره را به تصویر کشید. او شاید دیگر آن وینگر انفجاری سالهای بارسلونا نباشد، اما همچنان توانایی تعیینکننده بودن در یک بازی بزرگ را دارد. همین مسئله باعث شد آنچلوتی برخلاف فشار رسانهها و منتقدان، نام او را در فهرست نهایی جام جهانی قرار دهد.
این تصمیم فقط یک انتخاب احساسی نیست. آنچلوتی به خوبی میداند تیمش در آستانه جام جهانی با بحران مصدومیت روبهرو شده است. غیبت بازیکنانی مثل رودریگو، میلیتائو و استوائو، کیفیت هجومی برزیل را تحت تاثیر قرار داده و سرمربی ایتالیایی برای جبران این خلا به تجربه و شخصیت نیمار نیاز دارد؛ بازیکنی که هنوز هم در رختکن سلسائو نفوذ فوقالعادهای دارد.
با این حال، برزیلِ ۲۰۲۶ دیگر تیمی نیست که همهچیز حول محور نیمار بچرخد. این بار نسل جدیدی در مرکز پروژه قرار دارد؛ نسلی با محوریت وینیسیوس جونیور، رافینیا و اندریک. در واقع آنچلوتی میخواهد از نیمار به عنوان مغز باتجربه تیم استفاده کند، نه ستارهای که مجبور باشد به تنهایی بار هجومی برزیل را به دوش بکشد.
شاید مهمترین نکته همین باشد؛ نیمار برای نخستین بار در دوران حرفهایاش قرار نیست نقش "منجی" را بازی کند. او حالا بخشی از یک سیستم است، نه تمام آن. این تغییر میتواند به سود خودش و برزیل تمام شود. در سالهای گذشته فشار بیش از حد روی نیمار، هم از لحاظ فنی و هم روانی، بارها تیم ملی برزیل را آسیبپذیر کرده اما حالا آنچلوتی تلاش دارد مسئولیت را بین چند ستاره تقسیم کند.
در کنار نیمار، حضور اندریک هم یکی از جذابترین داستانهای این فهرست است. مهاجم جوانی که آنچلوتی از مدتها قبل روی او حساب ویژهای باز کرده بود و حتی به او توصیه کرد برای پیشرفت بیشتر از رئال مادرید جدا شود. اندریک حالا آماده نخستین تجربه جام جهانیاش است و بسیاری او را ستاره آینده فوتبال برزیل میدانند.
البته هر تصمیم بزرگی قربانی هم دارد. ژوائو پدرو، بهترین گلزن فصل چلسی، از فهرست نهایی خط خورد تا جایی برای نیمار و رایان باز شود. این تصمیم انتقادهایی را به دنبال داشت، اما آنچلوتی نشان داده در تورنمنتهای بزرگ بیش از هر چیز به شخصیت و تجربه اهمیت میدهد.
جام جهانی ۲۰۲۶ برای بعضی از ستارههای برزیل، پایان یک نسل خواهد بود. کاسمیرو، دنیلو و الکس ساندرو پس از این رقابتها از تیم ملی خداحافظی میکنند و به همین دلیل، این تورنمنت حالوهوایی احساسی برای سلسائو دارد. در چنین شرایطی حضور نیمار میتواند نقش رهبر روانی تیم را ایفا کند؛ بازیکنی که هنوز محبوبترین چهره فوتبال برزیل محسوب میشود.
اما سوال اصلی همچنان پابرجاست؛ آیا نیمار هنوز توانایی درخشش در بالاترین سطح فوتبال جهان را دارد؟ پاسخ این سوال احتمالا سرنوشت برزیل را هم مشخص میکند. اگر او بتواند از نظر بدنی آماده بماند و در لحظات حساس تفاوت ایجاد کند، برزیل یکی از جدیترین مدعیان قهرمانی خواهد بود. اما اگر دوباره اسیر مصدومیت و افت شود، تصمیم آنچلوتی به یکی از پرریسکترین قمارهای جام جهانی تبدیل خواهد شد.
آنچه مسلم است، جام جهانی ۲۰۲۶ آخرین فرصت نیمار برای فتح بزرگترین جام فوتبال جهان خواهد بود؛ آخرین رقص ستارهای که سالها نماد فوتبال برزیل بود و حالا میخواهد در واپسین فصل حضورش در تیم ملی، داستانش را با شکوهی تاریخی به پایان برساند.
*گزارش: ترنم کشاورز
انتهای پیام/