حمیدرضا جهانگیری، بازیگر نمایش «سندباد و فیروز» در گفتوگو با خبرنگار گروه فرهنگ و هنر برنا؛ درباره پذیرفتن نقش یک کاراکتر زن اظهار کرد: پذیرفتن چنین نقشی در ابتدا کمی سخت و همراه با ترس است. اینکه چگونه باید نقش را بازی کرد، چه نوع صداسازیای داشت و چطور به شخصیت نزدیک شد، همه از همان ابتدا ذهن بازیگر را درگیر میکند.
او ادامه داد: بازی کردن نقش مرد برای یک بازیگر مرد طبیعتا سادهتر است؛ دیالوگها حفظ میشود و نقش پیش میرود، اما درباره یک کاراکتر زن ماجرا متفاوت است. حتی در این نمایش هم از ابتدا قرار نبود این نقش را بازی کنم و برای نقش دیگری به گروه دعوت شده بودم، اما در لحظات پایانی پیشنهاد شد نقش مادر قصه را برعهده بگیرم و من هم پذیرفتم و تلاش کردم کار را شروع کنم.
جهانگیری درباره دوری از کلیشه و اغراق در اجرای این نقش گفت: تلاش کردم تا جایی که تجربه به من اجازه میدهد به سمت تیپسازی نروم و بیشتر خودم باشم. ما در زندگی واقعی زنانی با صداها و رفتارهای متفاوت میبینیم و سعی کردم از همین واقعیت استفاده کنم تا هم از کلیشه فاصله بگیرم و هم بازی به سمت اغراق نرود.
وی درباره سختترین بخش اجرای این نقش اظهار کرد: در واقع همه بخشها دشوار هستند؛ هم صدا، هم حرکت و هم حفظ باورپذیری. باید به شکلی صحبت کنید که نه کاملاً صدای زن را تقلید کنید و نه کاملاً مردانه باشد.
او افزود: در بخش حرکت هم باید تا حدی از رفتارهای کاملاً مردانه فاصله گرفت تا شخصیت برای مخاطب باورپذیر شود. برای من حفظ همین باورپذیری اهمیت زیادی داشت.
این بازیگر با اشاره به واکنش مخاطبان نسبت به این شخصیت گفت: واکنش تماشاگران فقط خنده نیست و همدلی هم در آن وجود دارد. در این نمایش موضوع اعتیاد نیز مطرح میشود و متأسفانه تقریباً در بسیاری از خانوادهها یا حتی در اطراف ما نمونههایی از آن وجود دارد؛ به همین دلیل مخاطب با بخشی از شخصیت همدلی میکند.
وی ادامه داد: البته خنده هم وجود دارد و این دو در کنار هم معنا پیدا میکنند و مکمل یکدیگر هستند.
جهانگیری درباره دوری از نگاه کاریکاتوری در اجرای نقش زن گفت: «برای اینکه از فضای کاریکاتوری فاصله بگیرم سعی کردم نقش را زندگی کنم و صرفا ادا درنیاورم یا به اصطلاح بازیگری نکنم. تلاش کردم خودم را در شخصیت حل کنم و واقعاً احساس کنم یک مادر هستم.
او افزود: دلسوزیها، نگرانیها و واکنشهای این شخصیت را جدی گرفتم تا مخاطب یک مادر واقعی را ببیند.
بازیگر «سندباد و فیروز» درباره الهام گرفتن از شخصیتهای واقعی برای ساختن این نقش نیز گفت: از شخص مشخصی الهام نگرفتم، اما مجموعهای از تجربههای شخصی، رفتارهایی که در زندگی دیده بودم، شاید بخشی از ویژگیهای مادرم یا مادربزرگم و چیزهایی که در اطرافم دیده بودم در ذهنم جمع شدند و در نهایت به شکلگیری این شخصیت کمک کردند.
وی درباره هماهنگی این نقش با فضای کمدی موزیکال نمایش گفت: چالشهای این بخش بسیار زیاد است و همچنان هم ادامه دارد. بازیگر باید هم مخاطب را راضی نگه دارد، هم کارگردان را، هم در تعامل با پارتنرهایش موفق باشد و در عین حال مراقب باشد چیزی خارج از چارچوب شکل نگیرد.
او ادامه داد: این چالشها هیچوقت به پایان نمیرسند و همیشه وجود دارند.
جهانگیری درباره جذابیت نقشهای زنپوش در آثار کمدی گفت: البته همیشه این نقشها موفق نیستند، اما بخشی از جذابیت آنها به تضاد برمیگردد؛ اینکه یک مرد نقش یک زن را بازی میکند میتواند موقعیتهای کمیک ایجاد کند.
وی افزود: گاهی هم مخاطب برخی رفتارها و واکنشها را با افراد خانواده خود مقایسه میکند و حتی در سالن میشنویم که میگویند این شخصیت شبیه مادر، عمه یا یکی از اطرافیانشان است و همین باعث ایجاد ارتباط بیشتر میشود.
این بازیگر درباره حفظ تعادل در شوخیها نیز گفت: تعادل در شوخی کاملا وابسته به متن و قصه است. شما نمیتوانید بیش از چارچوب نمایش جلو بروید و هر نوع شوخیای انجام دهید.
او ادامه داد: گاهی کارگردان اجازه میدهد بازیگر در بخشهایی بداههپردازی یا اصطلاحا گریزهایی داشته باشد، اما حتی این موارد هم باید در راستای داستان و فضای نمایش باشد و نباید به سمت اجراهای مستقل و خارج از روایت برود.
جهانگیری در پایان درباره لایههای شخصیت خود در نمایش گفت: این شخصیت صرفا برای خنداندن طراحی نشده است. در کنار جنبههای طنز، تلاش شده لایههای احساسی و انسانی آن نیز دیده شود تا مخاطب علاوه بر خنده، با شخصیت هم همراه شود.
انتهای پیام/